bora...ลันลา~* 한 여자

Cardiocident  Story   Part   the beginning of Us .....

story by Luniie's

Cardiocident มาจาก (cardio แปลว่าหัวใจรวมกับ accident แปลว่า อุบัติเหตุ) ซึ่งแปลว่าเหตุแห่งรัก น้องแก้มบัณญัติให้คริๆๆ โค้งงามๆ ประหนึ่งนางสาวไทย

เอี้ยดดด

เสียงล้อรถมินิสีแดงคันเล็กที่พุ้งมาด้วยความเร็วพอประมาณเบรคสุดชีวิตก่อนที่กระเป๋าเอกสารใบกำลังพอดีจะปลิวออกจากร่างชายหนุ่มที่กระแทกกับหน้ารถเต็มแรง

แรงปะทะทำให้หน้าผากไปกระแทกกับพวงมาลัยจนเกิดรอยแดงร่างบางเจ้าของรถเกาะพวงมาลัยแน่นร่างกายสั่นเทาปากเรียวอ้าค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสติกลับมาร่างเล็กๆก็หายไปจากจุดเกิดเหตุแล้วเรียบร้อยปล่อยแต่ร่างจมกองเลือดอยู่ที่เดิมท่าเดิม...แบบนั้น

            “ไปไหนมาฮยอกแจฉันรอแกตั้งนาน”

“เฮ้ยย ทงเฮมาได้ไงวะเนี้ย”

“ขับรถมาสิวะถามได้”

“เออวะ แล้วไหนละรถแกนะ ฉันไม่เห็นเห็นเลย”

“ฉันขับไปชนคนเข้านะสิแก เลยหนีมาเนี้ย”

“เรื่องจริงหรอวะ ที่แก...ขับรถชนคนนะ”

“เออสิวะไม่งั้นฉันจะหนีมาหรอ ฉันมารอนานแล้วแต่แกไม่อยู่บ้านฉันเลยต้องมาแอบอยู่แถวเสาเนี้ย”ทงเฮดันหลังเพื่อนรักเข้าบ้านโดยเร็วแล้วเดินขึ้นห้องส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในของบ้าน

“เฮ้ย เล่ามาดิไปชนได้ไง แล้วตายมั้ยวะ”

“ตอนกลางวัน แต่ตายมั้ยฉันไม่รู้วะแต่คิดว่าไม่นะ ก่อนจะตัดสินใจเปิดแน่บมาเนี้ยฉันเห็นเขานอนครางอยู่เลยแกคิดว่าไม่ตาย...มั้ง”

“ชายหรือหญิงวะ”

“ชาย ไม่รู้เดินมาอีท่าไหนมาชนรถฉันเนี้ย”ร่างบางยังนั่งน่ามุ้ยไม่เลิกหลังจากเล่าจบ

“แล้วรถแกละไปจอดไว้ไหน มินิเชียวนะเว้ย”

“จอดไว้นั้นแหละ”

“เฮ้ยจอดทำไมวะ เดี๋ยวตำรวจก็ตามเจอว่ารถใคร”

“ก็ดีสิคุณป๋าจะได้เดือดร้อนเรื่องของฉันบ้างฉันคิดดีแล้วหนาถึงได้หนีมาแบบนี้ แล้วก็นะว่าจะทำตัวหายไปสักอาทิตย์แกว่าดีมะวะ”

“บ้าหรอเรื่องใหญ่นะเว้ยเกิดตายขึ้นมาทำไงแล้วนี่ยังไม่ได้บอกคุณป๋าละสิ” ฮยอกแจเอ่ยถามน่าเครียด

“ยัง เหอะ บอกแล้วได้อะไรวะป่านนี้ไปหมกอยู่กับอีหนูที่ไหนก็ไม่รุ้ไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้วเชื่อเหอะกว่าตำรวจจะตามหาคุณป๋าเจอนะอีกสองวันนู้นไม่ใช่วันนี้แน่ๆหงุดหงิดชิบหายเลย”

“แกชนตั้งแต่กลางวันไม่ใช่หรอวะแล้วก่อนมานี้หายไปไหนมา”

“ฉันก็หลบไปเรื่อยๆสิ ไม่ให้ใครจำหน้าฉันได้ฉันกลัวอะแกฮยอกแจฉันกลัว ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำเขาพิการรึเปล่า ฉันกลัว...” ทงเฮสะอื้นตัวสั่นฮยอกแจสวมกอดเพื่อนรักร้องไห้อย่างขวัญเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ทงเฮ” ฮยอกแจเอ่ยเสียงอ่อนสงสารเพื่อนจับใจ

“ฮยอกแจ ฉัน ฉันไม่มีใครเลย ฉันจะทำไงดีฉันกลัว”

“ใจเย็นดิทงเฮ แกยังมีฉันมีคุณป๋าของแกเอางี้มั้ยโทรหาที่บ้านแกก่อนคุณป๋าแกเป็นคนดังเรื่องมันคงไม่ใหญ่โตอะไรขนาดนั้นหรอก”

“ฉันไม่รู้จะติดต่อคุณป๋าได้ที่ไหนหนิ ไปกกอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้”ทงเฮสะอื้นอยู่นานจนเสื้อฮยอกแจเปียกไปหมด

“เอางี้เดี๋ยวฉันโทรเข้าบ้านแกให้ ลองถามหาแกดู”

“ถ้าคุณป๋ารู้ฉันกลัวคุณป๋าจะด่าฉันไม่เอาหรอกฮยอกแจอย่าโทรเลย ฉันหายไปเงียบๆอย่างนี้ดีกว่า ถ้าเขาห่วงฉันจริงๆนะเขาต้องตามหาฉันเจอสิ”

“แกจะหายไปแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย แกจะไปอยู่ที่ไหนเออพูดถึงที่อยู่ทำไมเราไม่ไปหาพี่ฮีชอลละเขาช่วยเราได้แน่ๆ” ทงเฮผละออกมาจากอ้อมกอดเพื่อนรักทันทีเมื่อนึกถึงพี่ฮีชอลขึ้นมาได้

“พี่เขาจะช่วยเราได้จริงๆหรอ”

“ได้สิวะพี่ฮีชอลเขาเป็นครูเรานะเว้ยเขาช่วยได้อยู่แล้วแกเชื่อเหอะเรามีพี่ฮีชอลเป็นโล่ซะอย่างคุณป๋าแกก็เหอะ กลัวพี่ฮีชอลแง่มใจเย็นไว้แกฉันโทรหาพี่ฮีชอลก่อน”

ฮยอกแจลุกออกไปคว้าโทรศัพท์มากดหาเบอร์โทรฮีชอลทันทีเมื่อเล่าเรื่องราวเลวร้ายจบไปฮีชอลก็รีบบึ่งรถมารับทั้งสองคนไปที่บ้านตัวเองก่อนที่ตำรวจหรือใครที่ไหนจะมาลากเด็กสองคนนี้ไปโรงพัก

ระหว่างรอฮีชอลมารับเด็กหนุ่มสองคนนั่งกอดคอกันร้องไห้ระงมอยู่ในบ้านหลังไม่ใหญ่มากนักความมืดตามกาลเวลาและความหวาดกลัวต่อทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเข้ามาก่อกวนจิตใจของเด็กหนุ่มคนหนึ่งสมองของทงเฮขาวโพลนไปหมดคิดอะไรไม่ออกมีแต่ภาพของชายคนหนึ่งชนรถตัวเองแล้วกระเด็นออกไปไม่ไกลมากนักเนื้อตัวมีแต่เลือดสีแดงสดเต็มไปหมด ฮยอกแจเห็นเพื่อนรักร้องไห้เนื้อตัวสั่นตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กอดปลอบกันอยู่อย่างนั้น

ไม่นานเกินรอรถสีดำของฮีชอลก็มาจอดเทียบหน้าบ้านฮีชอลเดินเข้าบ้านพร้อมกับฮันคยองแฟนหนุ่ม เมื่อได้ฟังเรื่องราวอย่างละเอียดอีกทีจากทงเฮคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันพยายามช่วยหาทางออกทีดีที่สุดไม่นานนักโทรศัพท์เครื่องหรูก็ถูกยกขึ้นมากดไปที่บ้านของทงเฮทันทีแต่เป็นที่หน้าตกใจคนทางบ้านของทงเฮรู้เรื่องหมดแล้วแล้วตำรวจก็มารออยู่ที่บ้านด้วย

เสียงดุดันและทรงอำนาจของนักการเมืองใหญ่คุณป๋าของทงเฮมันเต็มไปด้วยความโมโหเกลี้ยวกลาดทำให้ฮีชอลถึงขั้นหน้าเผือดสีเม้มปากแน่นจนเกิดการปะทะอารมณ์กันชนิดที่ว่าไม่ใครก็ใครต้องหง่อยกันไปค้างเมื่อคุณป๋าของทงเฮเอ่ยว่าลูกชายของตนเป็นลูกชายที่ไม่รักดีคอยหาแต่เรื่องมาให้น่าจะตายๆไปซะไม่น่าไปชนคนให้เกิดเรื่องชื่อเสียงที่มีเกียติของเขาจะได้ไม่เสียมากขนาดนี้

ฮีชอลถึงขั้นทนไม่ไหวแผดเสียงดังลั่นต่อว่าอย่างรุนแรงกลับไปท้าด้วยซ้ำว่าจะได้ประโคมข่าวลงหน้าหนึ่งว่านักการเมืองเลี้ยงลูกไม่เป็นปล่อยให้ลูกชายคนเดียวทุกข์ทรมานกับสิ่งที่เกิดโดยไม่มีที่พึ่งเพราะผู้ปกครองมัวแต่ไปวิ่งแจ้นคอยปิดข่าวเอาตัวรอดโดยไม่สนใจลูกเลยสักนิด 

เสียงวางโทรศัพท์ดังโครมก่อนการเจรจาจะตัดไปพร้อมกับเสียงเหนื่อยหอบของฮีชอลปะปนมากับเสียงโฮร้องของอีทงเฮเมื่อฟังการสนทนาจบ

“ฮือ ผมบอกแล้วเขาไม่สนใจผมด้วยซ้ำผมจะเป็นจะตายยังไงก็ช่างผม เหมือนผมไม่ใช่ลูกเขาเลยฮะ พี่ฮีชอล” ทงเฮร้องไห้ออกมาเสียงดังไม่อายใครว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่ไม่ควรจะร้องไห้ออกมา

“อย่าร้องไห้สิทงเฮพี่จะช่วยเราเองเรื่องแค่นี้ไม่ยากหรอกหนา”

“คุณจะทำยังไงฮีชอล” ฮันคยองแฟนหนุ่มจับบ่าฮีชอลแล้วเอ่ยถามสีหน้าเครียด

“คงต้องไปโรงพักก่อนแหละ”

“แต่พี่ฮีชอล” ทงเฮมองหน้าฮีชอลตาละห่อยอย่างน่าสงสารปนน่าเอ็นดูในสายตาของฮีชอลเด็กตัวแค่นี้ต้องมาเจอแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้

“ไม่ต้องพูดเลยเรา เชื่อพี่เถอะหนาเหตุการณ์นี้จะต้องทำให้พ่อเธอสำนึกขึ้นมาได้บ้างพ่อเธอจะต้องไปรอที่โรงพักแล้วแน่ๆหรือถ้าเขาไม่มานะเราจะได้รู้กันว่าเขาไม่เห็นทงเฮเป็นลูก ไปกันเถอะเรื่องจะได้จบๆ”ทงเฮปาดน้ำตาทิ้งพยักหน้าตามที่ฮีชอลพูด

ทั้งสี่คนต่างลุกออกจากที่ๆนั่งอยู่เดินออกไปนอกบ้านเพื่อขึ้นรถของฮีชอลไปยังสถานีตำรวจใกล้ที่เกิดเหตุไม่ถึงอึดใจทั้งสี่ก็มาอยู่ที่หน้าสถานีตำรวจปรากฏว่าท่านนักการเมืองใหญ่กำลังนั่งหน้ายุ่งอยู่ตรงกลางภายในสถานี

ฮีชอลเดินหน้านิ่งเข้าไปข้างในพร้อมกับกอบกุมมือทงเฮที่ยืนหน้าซีดน้ำตาเปราะเต็มสองแก้มขาวอยู่ข้างกาย

“หายหัวของแกไปไหนมา!!”เสียงดุก้าวร้าวตะโกนขึ้นด่าทันทีเมื่อเห็นหน้าลูกชายเดินเข้ามาใกล้

ฮีชอลทนไม่ไหวแผดเสียงเข้าใส่บ้าง “ช่วยระวังคำพูดด้วยนะครับผมกลัวว่าคำพูดของท่านจะทำให้ชื่อเสียงอันมีเกียติของท่านแปดเปื้อนและเสียหายได้นะครับและถ้าจะกรุณาช่วยมองดูลูกชายของท่านบ้างว่าลูกของท่านนะขาดความรักจากผู้ปกครองที่ห่วงแต่ชื่อเสียงแค่ไหนเหอะ ท่านดูตัวเองก่อนเถอะครับว่าท่านนะ ดูแลลูกของท่านดีพอแล้วหรือยังเด็กตัวเล็กๆอายุแค่นี้ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายเพียงลำพังคนเดียวมันสมควรหรอครับ”

ทงเฮเม้มปากตัวเองแน่น มองบิดาด้วยสายตาตัดพ้อดวงหน้าขาวงดงามบัดนี้ซีดเผือดมอมแม่มไปด้วยหยาดน้ำตามันคงมีอำนาจพอที่ทำให้บิดาคนนี้รู้สึกสำนึกผิดขึ้นมาได้บ้างนักการเมืองหนุ่มเดินเข้ามาหาลูกชายช้าๆจับไหล่เบาๆแล้วลากเข้ามากอดอย่างอบอุ่นปลอบประโลมลูกรักให้หายหวาดกลัวจนทงเฮเองก็ปล่อยเสียงโฮออกมาอีกระรอกหนึ่งดังลั่นโรงพักนั้นละบิดาถึงได้ยิ้มขึ้นมาได้

“ร้องไห้เป็นเด็กผู้หญิงไปได้ทงเฮไม่เป็นไรแล้วเชื่อพ่อเถอะ”

ชายวัยกลางคนยืนกอดปลอบไม่ปล่อยอยู่สักพักจนเสียงร้องไห้ของทงเฮเงียบหายไปจึงไปจัดการเรื่องที่ค้างไว้ต่อจนเสร็จปล่อยให้ทงเฮอยู่กับฮยอกแจและครูที่แสนโหดฮีชอล

“เห็นมั้ยละทงเฮ พี่บอกแล้วคุณป๋าของเรานะยังรักเราเสมอแหละที่ท่านอารมณ์เสียใส่นะเพราะท่านห่วงที่เราหายมาแบบนี้”

“ผมว่าเพราะพี่ฮีชอลไปแว้ดใส่คุณป๋ามากกว่าคุณป๋าถึงได้ไม่กล้าหือแบบนี้”ทงเฮที่หน้าตาซีดเซียวเมื่อกี้ตอนนี้กลับมีสีเลือดขึ้นมาบ้างและเรื่มยิ้มออกมาบ้างแล้ว

“ฮยอกแจแกจะกลับบ้านเลยหรอ ไปนอนกะฉันเหอะนะคืนนี้ฉันไม่อยากนอนคนเดียว”

“ได้ที่ไหนกันละ คุณลุงคุณป้าฉันไม่อยู่บ้านไม่เฝ้ากลับมามีหวังโดนด่าเละนะสิ”

“หนานะไปนอนด้วยกันเหอะ”

“กลับหรือยังลูก” เสียงเข้มแกมดุของคนมีอายุแล้วแว่วดังมาแต่ไกลก่อนจะถึงตัวลูกชายเสียอีก

“พ่อจัดการเสร็จแล้ว ชดใช้ค่าเสียหายจ่ายค่ารักษาให้ตั้งแต่บ่ายแล้วหละพ่อว่าพรุ้งนี้ลูกไปขอโทษเขาดีกว่านะแล้วไปเองได้ไหมพ่อติดประชุดไปด้วยไม่ได้”

“ครับเดี๋ยวผมไปเอง”

ก่อนจะแยกย้ายกันไปท่านนักการเมืองใหญ่ลีชินอาพูดคุยกับอาจารย์อยู่อีกสักครู่ถึงเรื่องการดูแลลูกชายและการให้ความรักความเข้าใจจนทงเฮอดกระซิพกับฮยอกแจไม่ได้ว่า

“สงสัยงานนี้ฉันได้เงินใช้เพิ่มแน่เลยวะแก”ทงเฮกระซิพเสียงเบา จนฮยอกแจตีป้าปเข้าให้

“ฮยอกแจไปนอนกะฉันเถอะนะ กลับไปก็นอนคนเดียว”ทงเฮทำท่าออดอ้อนเพื่อนรักอีกทีหนึ่งจนได้ยินเสียงคุณป๋าแทรกเข้ามา

“อ่าวฮยอกแจอยู่บ้านคนเดียวหรือ มาพักกับลูกน้าสิ”ไม่ทันจบคำชวนทงเฮก็ลากเพื่อนรักไปยังรถแวนคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลทันที

เช้าวันต่อมาทงเฮแทบไม่อยากลุกออกจากเตียงตัวเองเลยสักนิดแต่ฮยอกแจเนี้ยสิตื่นแต่เช้าจนทงเฮต้องตื่นด้วยอีกคน

“แกจะรีบไปไหนวะฮยอกแจเช้าขนาดนี้” ทงเฮงัวเงียถาม

“กลับบ้านนะสิเช้าแล้วนะ ถ้าป้ากับลุงฉันกลับมาไม่เจอฉันตายแน่แกเอ้ยฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อนะ” ฮยอกแจหยิบชุดตัวเองมาใส่อีกครั้งจนทงเฮต้องขัดขึ้น

“แกก็ใส่ชุดฉันไปสิจะใส่ตัวเดิมทำไมเอาไว้นี้แหละเดี๋ยวซักเองรีบๆอาบเข้าละเดี๋ยวไปเป็นเพื่อนขอนอนต่ออีกหน่อยอาบเสร็จแล้วเรียกด้วยละ” ทงเฮบ่นเสียงยาวก่อนจะล้มตัวลงเตียงนุ่มอีกครั้ง

เมื่อฮยอกแจออกมาจากห้องน้ำเตรียมจะเรียกทงเฮไปอาบบ้างแต่เจ้าตัวกลับตื่นแล้วพร้อมกับเปิดหนังสือพิมพ์นั่งอ่าน

“แปลก แกจะอ่านหนังสือพิมพ์ทำไมวะ เกิดมาแกเคยอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยหรอ”

“ไอ้นี่หนิฉันก็อยากรู้บ้างสิวะว่าจะมีข่าวฉันขึ้นหน้าหนึ่งบ้างรึเปล่า เออเดี่ยวแกไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนฉันด้วยละว่าจะไปดูหน้าสักหน่อย”

“ไอ้บ้าอยากขึ้นหน้าหนึ่งนักหรือไงคุณป๋าแกได้เสียหายเอาหนะสิ เออเดี๋ยวไปเป็นเพื่อน”

“เสียหายบ้างก็ดี แต่แปลกมีข่าวรถชนตั้งสองข่าววะแต่มะเห็นมีข่าวฉันเลยเห้ยฮยอกแจแกมาดูข่าวนี้ดิ”

ทงเฮเรียกฮยอกแจมาดูข่าวรถทัวร์จากปูซานพลิกคว่ำคนตายเกลื่อนทงเฮอ่านไล่ไปเรื่อยๆมีรายชื่อคนเสียชีวิตอยู่แต่ชื่อที่รู้มันคุ้นหูเหลือเกินจนต้องเรียกเพื่อนมาดูฮยอกแจหน้าเผือดสีทันทีมือบางเปิดผลิกไปดูตามหน้าที่บอกชื่อและรูปคนเสียชีวิตทันทีใบหน้าของคนมีอายุหน่อยสองคนถ่ายคู่กันคนนึงคือลุงของฮยอกแจอีกคนก็ป้าข่าวการเสียชีวิตของผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูฮยอกแจและยังเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวที่เหลือนี้ทำให้ฮยอกแจช๊อคจนทำอะไรไม่ถูกหยาดน้ำตาของลูกผู้ชายคนหนึ่งกำลังไหลลงมา

ตลอดเวลาที่ฮยอกแจมาเรียนอยู่ในโซลก็ได้คุณลุงเป็นคนดูแลทุกข์สุขขาดคุณลุงไปชีวิตของฮยอกแจจะเป็นยังไง

ทงเฮหอบเพื่อนไปโรงพยาบาลทันทีหลังจากช๊อคที่ได้ข่าวถึงการจากไปของญาติทั้งสองคน

“เกิดอะไรขึ้นทงเฮ” ยูบินกรอกเสียงตามสายโทรศัพท์ไปเมื่อฮยอกแจโทรมาหา

“ฮยอกแจมันช๊อคครับน้ายูบินเมื่อเช้าอ่านข่าวคุณลุงมินคยูกับป้าเขาเสียแล้วครับรถคว้ำขณะกำลังกลับจากปูซาน”

“โถ่ฮยอกแจ ไม่น่าเลยคุณมินคยูก็ไม่น่ามาเสียเอาตอนนี้เมื่อวานก่อนฮยอกแจเพิ่งมาหาน้าเอง”

“หรอครับเดี๋ยวผมก็ไปดูฮยอกแจก่อนนะครับผมเป็นห่วง”

“ดูแลดีๆนะทงเฮถ้าน้าไปได้เดี๋ยวจะไปเยี่ยม”

“ครับ”

มินคยูเป็นหมอประจำตระกูลของท่านทูตลีสนิทกันดีกับน้ายูบินเพราะคอยรักษาเวลาไม่สบายมาตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีฮยอกแจเองก็คอยติดตามคุณลุงมาที่บ้านท่านทูตเสมอจนเป็นที่รู้จักของบ้านนั้น

“ซีวอน น้าอยากไปเยี่ยมฮยอกแจน่าสงสารอะไรอย่างนี้เด็กตัวแค่นี้มาเสียคนสำคัญไป”

“อย่าเลยครับ น้ากำลังไม่สบายพักอีกหน่อยวันสองวันรอดีขึ้นกว่านี้เดี๋ยวผมจะพาไปผมจะดูแลฮยอกแจเองครับอย่าห่วงเลย”

“แต่ฮยอกแจน่าสงสารเขาไม่มีใครเลยนะพยาบาลจะดูแลเขาดีรึเปล่าค่ารักษาละ ซีวอนน้าฝากดูแลด้วยนะ”

คิบอมหันไปตามเสียงเปิดประตูด้านหน้าจนเห็นว่ามีร่างบอบบางน่าตาน่ารักเข้ามาด้านในพร้อมกับดอกไม้เยี่ยมไข้สีชมพูที่ตัดกับชุดสูทสีดำที่เจ้าตัวใส่เหลือเกินนี่ถ้าไม่รู้ว่าคนที่ขับรถชนเป็นผู้ชายก็ไม่คิดว่าคนที่เข้ามาจะเป็นผู้ชายเหมือนกันน่าตาหวานออกขนาดนั้นจนคิบอมยั้งปากไว้ไม่อยู่

“มาเยี่ยมไข้หรือมางานศพครับ ?”

“นาย...” ทงเฮอึดอักพูดไม่ออกทันทีที่เห็นหน้าคนที่อยู่บนเตียงทงเฮจำได้แม่มว่าคนที่นอนอยู่นี่เป็นคนเดียวกับที่กระเด็นไปจากหน้ารถมินิของเขาเมื่อหลายวันก่อนนี่เอง

“นาย เอ่อ จำฉันได้ไหม” นี่คือคำทักแรกเมื่อทงเฮพูดกับคู่กรณี

“ฉันเป็นคนขับรถชนนายไง”

“อ๋อ” เท่านั้นละถึงมีเสียงตอบกลับมา

คิบอมรู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้ายังไงบอกไม่ถูกพร้อมกับข่าวที่รู้มาจากนายตำรวจและก็ทหายของพ่อเขาว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ตั้งใจชนเขาแต่เพราะความกลัวทำให้เขาหนีเตลิดไป แต่คิบอมก็ไม่เข้าใจอยู่ดีมาเยี่ยมไข้ทั้งทีทำไมต้องใส่เสื้อผ้าสีดำ!!

ไอ้เด็กคนนี้มันตามมาแช่งเขาถึงโรงพยาบาลเลยหรือไง  เด็กเวร!!

“อยากมาดูให้แน่ใจก่อนหรอ...ถ้างั้นผมว่าคุณควรจะใส่สีอื่นมานะจะได้ไม่เสียเที่ยวแบบนี้”คิบอมอดยั่งปากไม่อยู่อีกแล้ว

“อะไรของนายนะฉันมาขอโทษนายนะตั้งใจจะมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ติดธุระ ญาติเพื่อนฉันตาย นายชื่อไรละ”

“คิบอม!” คิบอมตอบเสียงห้วนรู้สึกเสียหน้านิดๆ

“อะไรกัน คิบวมหรอกหรอ” คิบอมหน้าหงิดหน้างอขึ้นมันทีพร้อมกับมือที่ยังใช้การได้อยู่ก็ลอยขึ้นมา

“มะแหง่กแหนะ” ทงเฮยิ้มกับการกระทำของอีกคนและเดินเอาดอกไม้สีสวยไปวางไว้ข้างเตียงคนป่วย

“ฉันขอให้นายหายเร็วๆนะ อโหสิกรรมให้ฉันด้วย”ทงเฮจ้องตาอีกคนนิ่ง

“ผมยังไม่ตายนะครับ” คิบอมก็ตอบมานิ่งๆเหมือนกัน

“ใครอยากให้นายตายกันละ ถ้านายตายฉันก็ติดคุกสิ”

“เหอะ รู้ตัวเหมือนกันหรอ” ทงเฮเริ่มน่างอบ้างเหมือนกัน

“คุณป๋าให้ฉันเอาซองมาให้นายด้วย ยกโทษให้ฉันนะเอ้านี่ค่า...เอ่อที่ทำให้นายเจ็บตัว”

คิบอมน่าแดงขึ้นมาทันที “ผมยังไม่ได้เรียกร้องอะไรจากคุณเลยนะอย่าดูถูกผม” ไม่รู้เพราะเลือดขึ้นหน้าหรืออะไร

“นี่นาย อย่าง้อยากสิ มันเป็นค่าที่ทำให้นายเป็นแบบนี้นะไม่เอาหรอ ไม่เอาฉันก็ไม่คืนคุณป๋าหรอกนะจะริบไว้เอง กำลังอยากได้มอไซค์มาซิ่งพอดี”

“อยากคอทักตายก็เอาสิ” คิบอมทำตาดุใส่อีกคนที่กำลังยิ้มประจบอยู่

มือขาวๆลูบๆคลำๆอยู่แถวๆหมอนใบโตที่คิบอมกำลังหนุนอยู่แล้ววางซองอันมีค่ามหาสารไว้ใต้หมอนนั้น

“ฉันวางไว้ตรงนี้นะ นายเป็นอะไรมากมั้ยขาหักด้วยนิต้องนอนพักอีกนานไหมแล้วนี่ญาติพี่น้องนายรู้หรือยัง”

“จะให้ผมตอบคำถามไหนของคุณก่อนละ” ทั้งๆที่คิบอมถามคำถามที่แสนจะธรรมดาออกไปแต่ทงเฮกลับหัวเราะได้หัวเราะดีแล้วเริ่มถามใหม่อีกครั้ง

“เจ็บมากไหมครับ”

“รอผมหายจะชนคุณมั้ง จะได้รู้ว่าเจ็บมั้ย”

“นายยังโกรธฉันอยู่นิ” แววตาใสหม่นลงทันที

“เปล่า...” คิบอมรีบตอบเสียงอ่อนลงทันทีเมื่อเห็นสายตาละห่อยแบบนั้นของคนน่าหวาน

“ฉันเสียใจ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ช่างมันเหอะ อย่าเสียใจเลย” คิบอมรีบบอกอีกครั้ง

“ผมรู้จักชื่อพ่อคุณแต่ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะ”

“ทงเฮ”

“ปลาเน่าในทะเลนะหรอ”

“บ้า ทงเฮนะ ลีทงเฮ เข้าใจมั้ย” ทงเฮหน้าง่ำ แต่คนไข้กลับน่าระรื่น

“อายุเท่าไหร่”

“ถามทำไม”

“อยากรู้หน้าอย่างนี้เขาอนุญาติให้ทำใบขับขี่ได้แล้วหรอ”

“เกินแล้วย่ะ ทำได้นานแล้วแต่ไม่ทำ ขับมาตั้งหลายปีไม่เห็นมีใครเดินมาให้ชนแบบนาย”

“เหอะ ความผิดผมถ้าความผิดผมใครกันละเปิดแน่บไม่เหลียวหลังกลับมามอง”

“ก้อ...” ทงเฮพูดไม่ออก“มันผ่านไปแล้ว” พูดเสียงห้วน

“เอาง่ายงั้นเลย ลองมาเจ็บแบบผมนี่สิ”

“ก้อ ฉันขอโทษ” ทงเฮเสียงอ่อนลงทันทีน้ำตาทำท่าจะไหลออกมาเสียอย่างนั้นจนคิบอมเงียบเสียงลงสายตาคมเข้มจ้องมองดวงตาสวยคู่นั้นนิ่งจนรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ

ทงเฮยิ้มอีกครั้งแล้วถาม

“นาย...มีลูกหรือยัง” คิบอมมองคนถามตาปริบๆตั้งแต่เกิดมาไม่คิดว่าจะพบเจอคำถามที่ไม่น่าจะตอบแบบนี้ในชีวิตวัยโสต

“ลูกหมาพอได้มั้ย”

“ตอบดีๆสิ ฉันถามดีๆนะ”

“ก็เลือกคำถามที่ดีกว่านี้หน่อยสิ”

“นายมีครอบครัวยัง”

“ถามทำไม”

“ฉันจะได้ใช้หนีกรรมไง นายมีญาติพีน้องที่ไหนภรรยานายเป็นคนยังไงลูกกี่คน ฉันจะตามไปขอคมาเขา”

“ขนาดนั้นเลยหรอ”

“เดี๋ยวเย็นนี่ฉันจะไปงานศพต่อนายมีไรจะฝากไหม”ทงเฮถามน่าระรื่น

“เพิ่งรู้ตัวว่าเจอคนบ้าชนเข้าให้”

“บ้าสิ เรื่องอะไรมาว่าฉันแบบนี้”

“อ้าว” คิบอมขำกับท่าทางน่าง้ำน่าง้อของอีกคนจนต้องเอามือมากดที่หน้าอกเมื่อปวดแปล้บขึ้นมาจนหน้าเหยเกแต่ก็ไม่วายกัดอีกทีหนึ่ง

“คุณพูดกับผีเป็นด้วยหรอ”

“คุณเจ็บหน้าอกหรอ” ทงเฮเดินเข้ามาชิดขอบเตียงทำท่าทำทางเจ็บไปกับเขาด้วยอีกคนจนคิบอมนึกเอ็นดู

“เจ็บทั้งตัวแหละคุณแต่พอขำก็เจ็บหน้าอก”

“อกหักรึเปล่า?” ทงเฮมองอย่างกังวล

“ถามอะไรอย่างนั้นละ ผมยังไม่มีแฟน”

“อะไรกัน แก่ขนาดนี้ยังไม่มีแฟน ฉันไม่เชื่อหรอก”

“คุณอายุเท่าไหร” ทงเฮถามอีกรอบ

“ยังไม่ถึงสี่สิบหรอกหนา” ทงเฮมองหน้าคนป่วยนิ่ง จนเผลอยิ้มออกมา

“ผมหล่อมั้ย” คิบอมถามยียวนอีกคนที่ยืนข้างกัน

“เหอะ”

“ก็เห็นมองหน้าผมไม่หยุดแบบนั้น”

“นายทำงานอะไร”

“ค้าขาย”

“ขายอะไรกันลูกอมข้างถนนหรอ”

“คนขายลูกอมอะไรมีกระเป๋ากุชชี่”

“นายถือด้วยหรอฉันไม่ยักกะเห็น”

“คุณคงเห็นอยู่หรอกมันกระเด็นไปอยู่ใต้รถคุณ”

“อ่าวแล้วมันกระเด็นมาได้ไงละนั้น”

“ดูถามเข้า” คิบอมมองตาดุอีกครั้งน่าเขร่งเครียดขึ้นมาอีกระรอกก่อนจะตอกคำถามไปด้วยอารมณ์ขุ่นๆ

“นี่จะมาเยี่ยมหรือมายั่วกันแน่”

“ยั่วอะไรกัน ยั่วเขาต้องเปลือยด้วยหนิ ฉันเปลือยให้นายเห็นหรือไง”ทงเฮถามน่าตาใสซื้อ จนคิบอมต้องเบือนหน้าหนีถอนใจดังเฮือก

“นั่งก่อนสิจะยืนคุยกันหรือไง” คิบอมเรียกคนที่เอาแต่ยืนคุยให้มานั่งใกล้ๆ

“คุณคงตกใจมากสินะที่ชนผมวันนั้น” คิบอมถามเสียงอ่อน

“ฉันไม่เคยชนใคร ฉันกลัวฉันเลยหนีไปตั้งหลักก่อน”

“หนีไปใกล้มั้ย”

“ก็ไปบ้านเพื่อนหนะ นี่นายรู้มั้ย ฉันชนนายตอนกลางวันนะพอเช้ามาเพื่อนฉันคนนั้นก็เสียญาติไป ฉันสงสารเค้า ฉันอยากมาเยี่ยมคุณตั้งแต่วันนั้นแต่มาไม่ได้ฉันต้องช่วยเพื่อน”

“อืม ผมเข้าใจ”

“จริงหรอ นายเข้าใจงั้นฉันกลับละนะ”

“เฮ้ย กลับง่ายๆงี้เลยหรอ” ไม่ว่าเปล่าคิบอมฉวยคว้าเอาข้อมือบางมากุมไว้ก่อนท่เจ้าตัวจะเดินไปไกล

“เฮ้ย ปล่อยนะอย่ามาแตะอั้งฉันแบบนี้” เอาเข้าไปคิบอมอมยิ้มออกมาแต่ไม่ยอมปล่อยแม้อีกคนละสบัดมืออกก็ตาม

“ขอโทษครับคุณผู้หญิง”

“ใครผู้หญิงกันฉันผู้ชายทั้งแท่ง”

“บอกผมก่อนจะมาเยี่ยมอีกเมื่อไหร”

“ใครบอกว่าจะมา มาครั้งเดียวพอเป็นพิธีก็พอแล้ว”

“เพิ่งรู้ว่าหน้าแบบนี้ใจดำ”

“ฉันต้องอยู่กับเพื่อน คุยกับนายสนุกดีแล้วจะมาใหม่นะ”

“เมื่อไหรคุณยังไม่บอกผมเลย”

“ไม่รู้สิฉันคงยุ่งๆ”

“ฉันอยู่ที่นี่อีกแค่สองวันไปหาผมที่ตึก...ห้อง 129 โอเคมั้ย”

“คงไปอยู่หรอก”

“อ๋อแล้วก็คิดเสียใหม่ด้วยประวัติผมยังสะอาดอยู่ตัวคนเดียวอย่าคิดให้ประวัติผมแปดเปื้อนละมันจะไม่สวย”

“แล้วมาเยี่ยมผมอีกนะลูกปลาน้อย” คิบอมพูดเสียงดังไล่หลังอีกคนไปแล้วก็มานอนยิ้มอยู่บนเตียงอยู่คนเดียว

เสียงเปิดประตูดังอีกรอบทำเอาใจคนไข้เต้นผิดจังหวะนึกไปถึงคนที่เดินออกไปแล้วลูกปลาน้อยยังไม่กลับไปอีกหรอ

“อ่าวพี่คังอินมาได้ยังไงครับ” คิบอมน่าสลดลงทันทีแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้กับแขกที่เข้ามาเยี่ยม

“ขึ้นหน้าหนึ่งแบบนั้นใครจะไม่เห็นละ” คังอินเดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้าไปใกล้เตียงคนไข้

“แล้วเป็นไงคนชนเรานะมาเยี่ยมยัง เด็กไม่ใช่หรอ”

“ครับ มาแล้วครับเพิ่งออกไปเมื่อกี้พี่คงสวนกับเขาพอดีน่ารักดีนะผมว่า”

“คงซ่าน่าดูละซิเนี้ย” คิบอมยิ้มกริ่มนึกถึงน่ากวนๆของเด็กหนุ่มคังอินเองก็นึกถึงภาพของเด็กหนุ่มแก่นๆคนหนึ่งที่เดินผิวปากเหมือนเจอของถูกใจผ่านเขาไปก่อนจะเดินมาถึงห้องพักของคิบอม

สองพี่น้อง นั่งคุยกันอีกสักพักชักแล้วคังอินก็ลากลับไป

ทงเฮหลังจากไปเยี่ยมคนไข้เรียบร้อยจึงกลับไปช่วยงานศพต่อหลังจากจัดการเรียบร้อยเพื่อนซี้ทั้งสามก็มานั่งพูดคุยกันถึงที่อยู่ของฮยอกแจแต่ว่าฮยอกแจเป็นหลานของคุณหมอมินคยูและยังเป็นเพื่อนสนิทกับซองมินที่น้ายูบินรู้สึกเอ็นดู

“ฮยอกแจแกมาอยู่บ้านฉันก็ได้น้ายูบินอยากให้แกมาอยู่ด้วยวะ”ซองมินที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศแล้วรู้ข่าวร้ายของเพื่อนรักรู้สึกช๊อคไปตามๆกันแต่ด้วยความรักความสนิทที่มีให้กันมานานซองมินรู้ว่าฐานะของฮยอกแจเป็นยังไง ซองมินอยากให้เพื่อนคนนี้อยู่อย่างสบายบ้างน้ายูบินเองก็เหมือนกันทั้งสองถึงได้ลงความเห็นว่า ควรให้ฮยอกแจมาอยูที่บ้านด้วย

“มันจะดีหรอวะซองมินแกก็รู้พ่อแกดุจะตายถึงฉันเข้าไปอยู่นะฉันก็ไม่สบายใจวะ เขาไม่รังเกียจฉันหรอวะ”ฮยอกแจถามอย่างจิงจังเพราะรู้จักบ้านนี้อย่างดีรักลูกรักเกียจรักชื่อเสียงแค่ไหนตัวฮยอกแจเองก็ไม่ได้เกิดมามีชาติตระกูล ถึงแม้น้ายูบินจะเอ็นดูก็ตามแต่เจ้าของบ้านที่เป็นพ่อแม่ของซองมินใช่ว่าจะเอ็นดูด้วย

“คุณพ่อท่านยังไม่กลับหรอกแกมาอยู่กับฉันแหละเอาเป็นว่าตกลงนะ”

“ก็ได้แล้วน้ายูบินหายแล้วหรอ”

“อืมหายแล้วหละ”

หลังจากพูดคุยหาที่พักให้กับฮยอกแจได้แล้วเสียงหวานห้วนๆก็ดังขึ้นมาขัดการสนทนา

“ซองมินแกลากพวกฉันออกมาไกลขนาดนี้เพื่อพูดเรื่องฮยอกแจแค่นี้หรอวะ” ทงเฮที่มองหน้าอมทุกข์ของเพื่อนรักตัวดีแล้วก็อดที่จะถามไม่ได้จนซองมินเปะปากขึ้นมา

“ฉันหนีคุณพ่อมาวะ” ซองมินพูดไปน้ำตาก็นองหน้าไป

“ห๊ะ อะไรนะ” ทงเฮตะโกนดังลั่นด้วยความตกใจที่อยู่ดีๆก็เห็นเพื่อนรักกลับมาจากต่างประเทศไม่คิดว่าที่กลับมาเพราะหนีมา

“มันเรื่องอะไรกันซองมิน” ฮยอกแจทำน่าเครียดถามบ้าง

“ก็เรื่องที่ฉัน ฉันหายตัวไปตอนนั้นนะสิ พี่เทปม์เขารู้เรื่องเข้า  เขาเขาไม่คิดว่าฉันยังบริสุทธิ์คุณพ่อก็ด่าฉันรุนแรง แกฉันทนไม่ได้ฉันถึงได้หนีมานี้”

“พี่แก น้ายูบินช่วยไม่ได้เลยหรอวะ” ทงเฮอดที่จะถามถึงสองคนนี้ไม่ได้

“ฉันไม่รู้คุณพ่อคุยไรกับน้ายูบินบ้างแต่ถึงขั้นเป็นลมเลยนะฉันสงสารน้ายูบินจริงๆเลยฉันไม่อยากให้เรื่องของฉันทำให้น้ายูบินลำบาก”

“แล้วพี่แกละ” ฮยอกแจถามถึงพี่ชายของซองมิน

“พี่ซีวอนนะหรอ แกก็รู้เขาก็เหมือนคุณพ่อนะแหละจะช่วยอะไรฉันได้เท่าไหรก่อนมานี่พี่ซีวอนก็บอกว่าคุณพ่อท่านโทรมาบอกจะรีบมารับฉันกลับไป”

“ทำไงดีฉันไม่อยากกลับไปเลย”

เมื่อซองมินเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบความเงียบก็เข้าครอบครองทั้งสามคนโดยมีเสียงสะอื้นของซองมินดังมาเป็นระยะข้างกายมีเพื่อนสองคนคอยปลอบด้วยความห่วงใยนานเข้าจนเสียงสะอื้นเงียบหายไปทั้งสามก็ไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้จึงได้แยกย้ายกันกลับบ้าน

ทงเฮเองก็ยังไม่กล้าขับรถอยู่ทั้งสามถึงได้โบกแทกซี่ขึ้นและตรงไปยังบ้านท่านทูตและทงเฮก็ขอตัวกลับก่อนโดยคนขับรถประจำบ้านท่านทูตเป็นคนไปส่งถึงบ้าน

เช้าวันต่อมาทงเฮรีบแต่งตัวและไปบ้านซองมินทันทีด้วยนิสัยที่ไม่ชอบอยู่เฉยและคิดถึงเพื่อนรักทั้งสองคนมากทงเฮเลยหอบเอาร่างตัวเองไปยังบ้านท่านทูตทันที

“ทงเฮ ทำไมแกมาเช้าจัง” ฮยอกแจถามเพื่อนรัก

“จะมาชวนพวกแกไปหาคน”

“ใครวะ” ซองมินถามบ้าง

“คิบอมนะ”

“ใครอะฮยอกแจ” ซองมินถามฮยอกแจอีกรอบเพราะไม่รู้จริงๆนายคิบอมนั้นคือใคร

“ก็คนที่ทงเฮมันไปขับรถชนนะสิสงสัยหล่อน่าดูไม่ก็มีเสน่ห์ร้าย ฉันได้ยินไอ้ปลาเน่ามันเพ้อหาแทบทุกวัน” ฮยอกแจกระซิพกระซาบกับซองมินทำเอาทงเฮน่าแดงขึ้นมาทันที

“น้อยๆหน่อยไอ้ไก่ เขาก็แค่คุยสนุกเท่านั้นเองเขาเคยให้ที่อยู่ฉันมาลองๆหาดูไม่เจอก็ช่างแต่จะแช่งให้เดินไม่ได้เลยคอยดู”

“ไอ้ปลาเน่าเพื่อนเขากำลังเครียดกันแกยังมีกะใจไปหาแฟนแกอีกหรอวะฮ่ะ”ฮยอกแจด่าเหน็บแนม

“บ้าปากเสียนะแก แฟนที่ไหนกัน”

“แหม ไม่ต้องเลยฉันเห็นแกบ่นอยากมีแฟนแทบทุกวันเออดีเหมือนกันอยากเห็นนักหน้าตาจะเป็นยังไงเอาซะปลาเน่าเพื่อนเราใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปกันซองมิน”

ว่าแล้วทั้งสามก็ออกจากบ้านไปยังบ้านเป้าหมายที่ทงเฮคิดว่ามาถูกแน่ๆทงเฮเอื้อมมือไปกดออดสองทีทั้งสามยืนอยู่น่าบ้านที่ไม่ใหญ่มากนักสักพักก็มีเจ้าของบ้านที่เดินกระเพลกๆออกมาเปิดให้

“นึกว่าจะไม่มาเยี่ยมผมแล้วสิลูกปลาน้อย”

“เหอะ ฉันมาเยี่ยมนาย พาเพื่อนมาด้วยเผื่อนายคิดไม่ดีกับฉันเราจะได้ลุมนายให้พิการไปเลย”

“ขนาดนั้นเลย” คิบอมมองร่างบางอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ร่างบางพูดออกมา

“นี่ ซองมิน ฮยอกแจ ส่วนนี้ นายคิบอมนะ”ทงเฮแนะนำเพื่อนเสร็จก็เริ่มทำการสำรวจบ้านพักตามนิสัยไม่ชอบอยู่เฉยๆ

คิบอมเดินกระโผลกกระเผลกพร้อมไม้เท้าข้างหนึ่งเดินหาเครื่องดื่มมาบริการแขกน่าหวานทั้งสามด้วยตัวเองจนทงเฮแว้ดเสียงใส่แล้วเปลี่ยนหน้าที่มาบริการน้ำตัวเองคิบอมเลยถือโอกาสยืนให้กำลังใจ

“บ้านนายสวยนะ อยู่คนเดียวหรอ” ทงเฮถามพลางยกน้ำขึ้นดื่มไปด้วย

“คุณอยากมาอยู่กับผมมั้ยละทงเฮ”

“เหอะ นี่นายรู้มั้ยทำไมฉันต้องหาน้ำดื่มเอง”

“ผมขอโทษที่ทำหน้าที่เจ้าบ้านไม่ดี คงเกะกะตาคุณมาก”คิบอมพูดน่าสลด

“เปล๊า !! ใช่ที่ไหนกัน”ทงเฮลากเสียงยาวได้อย่างน่าหมั่นไส้นักในสายตาคิบอม

“ฉันกลัวนายแค้นฉันมากเอายานอนหลับหรือยากระตุ้นให้ฉันกินนะสิ”

“โอ้โห้ นี่ลูกปลาน้อยคุณคิดไกลไปมั้ยคิดสั้นๆสิเอาแค่ว่าผมจูบคุณก็พอละไม่ต้องถึงกับปล้ำหรอก” คิบอมพูดยียวนกลับไปและก็ได้เห็นแก้มขาวๆออกสีขึ้นมานิดๆ

“เหอะ นายคุยกับเพื่อนฉันบ้างก็ได้นะนั่งหง่อยกันหมดละ เดี๋ยวก็เข้าใจผิดคิดว่านายเป็นแฟนฉันพอดี”

“หรือไม่จริงละครับลูกปลาน้อยผมฝันถึงคุณทุกคืนเลยนะ” คิบอมพูดประจบตาหวานยิ้มกริ่ม

“นั้นปากนายหรอ”

“อ่าว คุณยังฟังไม่จบเลยผมจะบอกว่าฝันร้ายๆของผมต่างหาก”

“นายคิบอม!” ทงเฮจ้องหน้าเจ้าของบ้านตาเขม่งเชิดหน้าเข้าใส่ให้อีกรอบ

“ทงเฮมาเยี่ยมผมวันนี้ไม่คิดจะซื้ออะไรมาฝากผมบ้างหรอ”

“เรื่องไรละ ทำไมฉันต้องซื้อด้วย เปลืองแค่มาเยี่ยมฉันก็เสียไปหลายแล้วนะ”

“อะไรบ้างละที่ว่าคุณเสียนะ”

“เอ้า ค่าน้ำมันค่าแต่งตัวเสื้อผ้าชั้นในเหงื่อด้วย เหนื่อยนะเนี้ยมาเยี่ยมนายเนี้ย”

“เอาเข้าไป” ทงเฮหัวเราะกับท่าทางของคิบอมที่นั่งอ้าปากพะงาบๆคิดตามที่ทงเฮพูดซองมินกับฮยอกแจเองก็ขำไปกับเพื่อนเหมือนกัน รู้อยู่หรอกนิสัยของทงเฮเป็นยังไงนี่คงถูกใจนายคิบอมนี้มากถึงได้พูดอะไรๆแบบนี้ด้วย แต่คิบอมเนี้ยสิคิดอะไรกับเพื่อนเราบ้างรึเปล่า ฮยอกแจอยากจะถามความเห็นจากซองมินเสียเดี๋ยวนั้น

“นี่ นายคิบอม นายว่างอยู่รึเปล่า”

“ก็คุยอยู่กับคุณไงทงเฮมีอะไรหรือเปล่าสีน่าไม่ดีเลย”

“ฉัน...ไม่มีที่ไปนะ”

“แล้วคุณไม่ได้จะมาหาผมหรอกหรอ” ทงเฮน่ายู้ขึ้นมาทันที

“นายนิ ฉันมาหาฆ่าเวลาหรอก”

คิบอมฮึมฮัมในคอจนเสียงโทรสับข้างตู้เย็นดังขึ้น คิบอมเดินไปรับโทรสับอย่างทุลักทุเลเอาการจนวางสายนั้นหละถึงหันมาพูดกับทงเฮ

“พวกคุณเอ่อมีธุระที่ไหนอีกมั้ย”

“อะไรกัน นายจะไล่ฉันแล้วหรอ” ทงเฮมองน่าคิบอมอย่างเอาเรื่อง

“ผมไม่ได้ไล่คุณนะ ผมมีธุระต้องไปปูซานด่วนแต่ผมยังอยากคุยกับคุณอยู่เลย ถ้าพวกคุณไม่มีธุระที่ไหน ไปเที่ยวปูซานกับผมไหมละผมรับรองกลับถึงโซลไม่เกินทุ่มหรอกนะ ถือว่านั่งรถเล่น”

“อะไรกันขาเดี้ยงแบบนี้จะขับรถได้ไง”

“เดี๋ยวมีคนมารับผมนะ”

“นี่ทงเฮอย่าเลยฉันต้องกลับบ้านเดี๋ยวน้ายูบินเป็นห่วง” ซองมินที่มีชะงักติดหลังไม่อยากสร้างความเดือนร้อนให้ใครฮยอกแจเองก็เห็นด้วยกับซองมินที่ไม่ควรไปกับคิบอม

“เอางั้นหรอ” ทงเฮอดใจแป้วไม่ได้เกือบจะได้ไปเที่ยวซะแล้วสิเห้อ

“ขอโทษนะ ที่พวกฉันไปไม่ได้นะไว้โอกาสหน้าแล้วกันอ๋อ แล้วเดี๋ยวฉันมาเยี่ยมใหม่”

“ผมขอโทษพวกคุณด้วยนะที่เป็นเจ้าบ้านไม่ดีพอ”

“ฉันไม่ถือสาหรอกนายมีธุระนิ” ปากบอกว่าไม่ถือสาแต่สายตาที่ทงเฮมองหน้าเจ้าของบ้านนั้นทำเอาคิบอมกลืนน้ำลายดังเอือกเสียวสันหลังตัวเองยังไงชอบกล

“ไปละ หายไวๆนะนายคิบวม”

“ครับลูกปลาน้อย” คิบอมตอบรับเสียงสดใสและยืนส่งทั้งสามคนจนพ้นสายตาไปนั่นหละถึงได้มาจัดเตรียมของที่จำเป็นสำหรับการเดินทางครั้งนี้

หลังจากนั้นสามอาทิตย์ฮยอกแจก็อยู่กับน้ายูบินที่บ้านหลังโตของตระกูลลีและกำลังจะไปเที่ยวพักผ่อนทั่วโลกกับน้ายูบินส่วนซองมินก็กำลังจะกลับไปออสเตรเลียพร้อมกับคุณแม่ เหลือแค่ทงเฮเท่านั้นที่ต้องอยู่คนเดียว

ท่ามกลางท้องฟ้าสีดำสนิทมีแสงดาวนับดวงได้ที่ส่องสว่างอยู่ในท้องฟ้ายามคืนเดือนมืดที่พระจันทร์เองก็ถูกเมฆบดบังจนไร้แสงสว่างทงเฮกำลังเดินเรื่อยเปื่อยไปตามถนนกว้างแต่ไร้คนความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวเข้ามากอบกุมจิตใจจนพาเอาร่างกายไร้ชีวิตออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่แบบนี้

แสงไฟสีเหลืองสาดส่องกระพริบพร้อมกับเสียงแตรรถดังขึ้นข้างหลังร่างบางรถสปอร์ตลัมเบอกินีคันงามสีดำสนิทจอดเถียบข้างกายทงเฮที่เดินอยู่ริมฟุตบาททันทีที่ร่างบางชะงักและหยุดเดิน

“ทงเฮ ขึ้นมาเร็วเดี๋ยวตำรวจจับ” ทงเฮหันไปตามคำเรียกถึงจะอารมณ์ไม่ดีอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วจึงเดินขึ้นรถของคิบอมง่ายๆ

“ทำไมมาเดินเหงาอยู่คนเดียวละครับ” คิบอมถามทันทีเมื่อทงเฮขึ้นรถมาเรียบร้อยและออกรถไปตามถนนกว้าง

“กลุ้ม หงุดหงิด!!”

“อ๋อ”

“ซองมินจะกลับออสเตรเลียแล้วฮยอกแจก็จะไปเที่ยวต่างประเทศ นี่คิบอมพาฉันไปเที่ยวหน่อยสิฉันยังไม่อยากกลับบ้าน”

“ผมเห็นวันนี้คุณก็ไปหลายที่แล้วยังไม่เบื่ออีกหรอ”

“ฮึ้ย ฉันควรจะเลิกคบนายดีมั้ยเนี้ย” ทงเฮทำเสียงฮึดฮัดปากยื่นปากงอทันทีเมื่อไม่ได้ดั่งใจ

“คบกับผมไว้นะดีแล้วลูกปลาน้อยแล้วคุณจะไม่เสียใจเลย อย่างเช่นวันนี้ผมจะเลี้ยงข้าวคุณแต่คุณต้องเลือกมานะว่าจะกินอะไรที่ไหน”

“ไปบ้านฉัน”

“อะไรนะ” คิบอมหันมามองคนข้างกายทันที

“ไม่งั้นก็ไปบ้านนาย”

“ทำไมต้องสองที่นี้ด้วยละ”

“ก็ ฉันไม่อยากกลับบ้านเท่าไหร่หรอกกลับไปก็ไม่เจอใครถึงเจอก็เจอแต่อีหนูของคุณป๋าอ่ะจริงๆแล้วฉันก็ไปเที่ยวกับฮยอกแจก็ได้นิหนาคุณป๊าฉันใจดีให้ไปอยู่แล้ว ดีจังฉันจะได้ไม่ต้องเหงาอยู่นี่คนเดียว”

“จะได้ไปหรอหืม”

“ทำไมพูดงี้ละ” ทงเฮหันไปมองจ้องอย่างเอาเรื่อง

“ก็คุณนะสิทำอะไรได้ทุกอย่างแล้วแต่ความพอใจของคุณ”

“ก็ฉันเหงาหนิ” ทงเฮพูดเสียงอ่อยยกขาขึ้นมาบนเบาะแล้วกอดเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง

“น่าสงสารจัง” คิบอมเอื้อมมือมาลูบที่ศีรษะของร่างบางอย่างเอ็นดูละคนห่วงใยแปลกๆ

“คิบอม!!”

“ครับผม”

“นายคิดว่า...อย่างฉันเนี้ยมี่แฟนได้รึยัง”

คิบอมอมยิ้มกับคำถาม แล้วปรายตาชำเลืองมองทั่วตัวร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ได้”

“นายคิดว่าถ้าฉันมีแฟนแล้วฉันจะหายเหงาไหม”ทงเฮดูกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

“ไปถามแฟนคุณสิว่าเขาเข้าใจคุณแค่ไหน” คิบอมตอบเสียงห้วนนึกฉุนแปลกๆ

“ถามกะใครละฉันยังไม่มีแฟนแต่กำลังคิดจะมี”

“ผมนึกว่าคุณมีแล้วซะอีกนะทงเฮ”

“เคยมีนะ กับผู้ชายนะ” ทงเฮเหลือบมองคิบอมนิดนึง

“โอ้ว”

“นายว่าฉันทะลึ่งไหม?”

“ก็เข้าขั้นอยู่” คิบอมพูดทีเล่นทีจริง

“ครอบครัวฉันสอนฉันให้เป็นแบบนี้วันๆคุณป๊าเอาอีหนูที่ไหนก็ไม่รู้มานอนกกอยู่ที่บ้านคุณแม่ฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอกเอาไอ้ตัวที่ไหนก็ไม่รู้มานอนกกบ้างเหอะเห็นแล้วนึกคำด่าไม่ออกเลยละ”

“ทงเฮคุณยังเด็กอย่าทำตัวเหลวไหลนะไม่ว่าคุณจะมีปัญหาอะไรขอให้คิดถึงผมเป็นคนแรก อย่าทำอะไรผิดๆได้ยินที่ผมพูดไหมครับ”

“หูฉันไม่ได้ตึงนิ”

“ได้ยินแล้วจะทำตามหรือเปล่า”

“ใครจะรับปากนายละนี่มีไอ้ตัวคนนึงนะเด็กของแม่น่าตาก็ดีหรอกจ้องจะเขมือบฉันอยู่”

“ทงเฮ คุณอย่าไปเล่นกับพวกนี่เชียวนะผมขอเตือน”

“ก็ฉันเหงานี่”

“คุณเหงาก็มาหาผมสิ”

“ทำไมนายจะทำหน้าที่แทนมันหรอ” ทงเฮถามพาซื้อ คิบอมก็ตะวัดสายตามองเขียวปั้ดสบเข้ากับตาใสแวววาวข้างกายพลันหัวใจก็กระตุกเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

“คุณอายุเท่าไหร” คิบอมถามเสียงเครียด

“ถามฉันทำไม”

“ตอบผมมาเหอะหนา” คิบอมเริ่มฉุนขึ้นมาอีกรอบที่ร่างบางนี่ย้อนเขาประจำทงเฮหัวเราะกับสีหน้าที่คิบอมกำลังเป็นอยู่แล้วพูดเสียงอ้อนๆ

“คิบอม ฉันชอบให้นายดุฉัน นายดุฉันบ่อยๆนะดุฉันแล้วต้องสนใจฉันด้วยไม่ใช่ดุฉันอย่างเดียวแบบพ่อแม่ฉัน”

“คิบอมนายดุฉันบ่อยๆได้ไหม?”

“ถ้าคุณไม่ย้อนผม ผมจะดุคนจนคุณเบื่อเลยละ”

“อ้า งั้นฉันจะคบกับคุณต่อไปนะ”

“ทำไมต้องแอบด้วยละ”

“ก็เพื่อนฉันไม่ไว้ใจนายนิช่วยเข้าใจสถานะการณ์ฉันด้วยสิ”

“ได้ครับ ที่รัก”

ทงเฮอดขำกับสัพนามใหม่ไม่ได้ขยับตัวเข้าไปใกล้คิบอมอีกนิด

“ขออะไรหน่อยได้ไหม?” แล้วเอ่ยถามเสียงหวาน

“ขออะไร...”

จุ๊บ!

คิบอมถึงขั้นหลุดเสียงเหวอออกมาไม่ทันตั้งตัวรู้สึกใจหวิวแปลกๆเมื่อโดนเรียวปากนุ่มนิ่มสัมผัสเข้าที่ข้างแก้มซ้ายอาหารช๊อคยังไม่หายดี ทงเฮถึงได้ตีป้าปเข้าให้เมื่อสติกลับมาเหมือนเดิมคิบอมก็ทำตาแปลกเหลือบมองทงเฮอยู่บ่อยครั้ง

หลังจากกินข้าวกันสองคนคิบอมก็ไปส่งทงเฮที่บ้านคิบอมมองตามรอยยิ้มหวานๆของทงเฮอีกครั้งจนเจ้าตัวเดินเข้าบ้านไปนั้นละคิบอมถึงได้ถอยรถออกมาแล้วกลับบ้านตัวเอง

ทงเฮเดินเข้าไปในตัวบ้านที่ว่างเปล่าแล้วก็เหลือบเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังกอดจูบนัวเนียอยู่กับแม่ของตัวเองภาพสะเทือนใจแบบนี้ถึงแม้จะเห็นมาบ่อยแล้วก็ตามแต่ก็ไม่อยากเห็นมันเท่าไหรทงเฮกำลังจะเดินผ่านภาพนี่ไปแต่เหลือบเห็นสายตาของผู้ชายคนนั้นที่แม่กำลังกกกอดอยู่มองมาด้วยสายตาหวานเชื่อมอี๊ ทงเฮมองแล้วขนลุกอยากจะอ้วกให้ได้สองขาเรียวถึงได้ก้าวยาวๆขึ้นบันไดไปยังห้องส่วนตัวของตัวเองทันทีพร้อมกับล๊อคกลอนเสียแน่นเหมือนกับกลัวว่าไอ้เจ้าของสายตาทุเรสน่ากลัวๆนั้นจะตามขึ้นมาถึงห้อง

ทงเฮนอนพลิกไปพลิกมานึกถึงหน้าของใครบางคนแล้วก็เลยทำให้นึกถึงการกระทำน่าไม่อายของตัวเองที่ลุกไปหอมแก้มเขาแค่คิดทงเฮก็นอนบิดไปบิดมาน่าขาวใสเผือดสีขึ้นมาทันที ทงเฮยังไม่ง่วงทงเฮยังไม่อยากหลับตอนนี้เพราะภาพของใครบางคนมันลอยวนอยู่แต่ในหัวคิดไปคิดมาตาคู่สวยก็ปรือลงทีละนิดๆจนเข้าสู่ห่วงนิทรา

ทงเฮตื่นมาอีกทีตอนเกือบเที่ยงวันเพราะเมื่อคืนกว่าจะนอนหลับลงได้ต้องใช้พลังงานและเวลามากมายกว่าจะสลัดภาพของใครบางคนออกไปเมื่อคิดถึงใครบางคนขึ้นมา ทงเฮก็คว้าเอามือถือเครื่องบางขึ้นมากดโทรไปหาใครคนนั้นทันที

“ครับ ที่รัก”

“นายมารับฉันหน่อยสิพาฉันไปเที่ยวหน่อยฉันเบื่อ เหงาด้วยนะ”

“ตอนนี่เลยหรอ”

“อืมฉันแต่งตัวไม่นานหรอก”

“ครับเดี๋ยวผมไปรับคุณหน้าบ้านอีก 20 นาที”

ทงเฮวางสายแล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัวทันทีด้วยความรวดเร็วไม่กี่อึดใจต่อมาทงเฮก็อยู่ในชุดเสือเชิตสีชมพูอ่อนกางเกงยีนขายาวสีซีดพอดีตัวกระดุมเม็ดบนสามเม็ดเปิดออกเผยให้เห็นแผงอกแบ่นราบสีขาวชมพูดหน่อยๆพอยั่วยวนอย่างน่ารัก

“เที่ยวไหนดีครับ คุณหนูทงเฮ”

“นี่อย่ามาเรียกฉันคุณหนูนะนายคิบวมไปสวนสนุกนะหาอะไรสนุกๆดังๆทำกัน”

“อืม”

คิบอมออกตัวรถอีกครั้งเมื่อรู้จุดหมายปลายทางรถลัมเบอกินีคันเดิมแล่นออกไปตามถนนมุ่งไปสู่สวนสนุกที่คนข้างกายอยากไป

“เล่นรถไฟกัน” ทงเฮลากคิบอมไปขึ้นรถไฟตีลังกาแบบโหดสุดๆสำหรับคนที่อายุมากกว่าถึงสิบกว่าปีอย่างคิบอมและด้วยไม่ชอบเล่นอะไรหวาดเสียวแบบนี้ทำเอามึนไปเลยและถึงตาคิบอมบ้าง

“ตาผมเลือกละ เล่นนี่กัน”

ที่ที่คิบอมลากร่างบางเข้าไปเป็นบ้านผีสิงที่มืดสนิทไรแสงนำทางแต่อย่างใดร่างบางเกาะแขนคิบอมแน่นหลับตาปี๋เดินตามร่างสูงไปอย่างทุลักทุเลเมื่อมีเสียงเบาๆดังมาจากข้างหลังทงเฮก็ผวากอดเข้าที่เอวร่างสูงดิ้นพล่านอยู่ตรงนั้นไม่ยอมเงยหน้าหรือเดินไปไหนเลย

“คุณหยุดเดินแบบนี้ผีมันก็ตามคุณทันนะสิกลัวมากเลยหรอ” คิบอมถามเสียงเบาข้างหูร่างบางในอ้อมกอด

“ใครว่าฉันกลัว” ทงเฮไม่ยอมแพ้เงยหน้าเปิดตาขึ้นมาเถียงแต่ด้วยความห่างที่ใกล้กันแค่คืบปากหนาของคิบอมจึงสัมผัสเข้าไปเต็มๆแก้มของทงเฮทั้งสองยืนมองหน้ากันอย่างทำอะไรไม่ถูกมันไม่ได้เกิดจากความตั้งใจอย่างที่ทงเฮหอมแก้มคิบอมไปรอบที่แล้วแต่มันเกิดจากความบังเอิญที่ไม่ได้ตั้งตัวของคนทั้งสอง

“เอ่อ...เดินต่อเถอะคุณกลัวจนตัวสั่นแล้วทงเฮ”คิบอมกุมมือร่างบางเดินต่อไปเรื่อยๆ ตามทางที่ให้ความรู้สึกยาวนานเหลือเกินในความคิดของทงเฮ

ตลอดทางในวงกตของความมืดนั้นทงเฮสั่นเป็นพักๆเมื่อมีสิ่งมากระตุ้นต่อมความกลัวของทงเฮทั้งเสียงหมาหอน เสียงกุกกักของอะไรสักอย่างที่มองไม่เห็นเงาของอะไรก็ไม่รู้วิ่งผ่านหน้าไปบ้าง กว่าจะรอดออกมาได้ทงเฮก็เผลอหลุดเสียงกรี๊ดไปหลายรอบอยู่เรียกเอาเสียงหัวเราะจากร่างสูงได้ดี และก็เรียกค้อนวงโตๆจากร่างบางได้เมื่อกัน

“มีอะไรให้ขำนักหนา” ทงเฮว่าเสียงห้วนอย่างอารมณ์เสียที่กลัวอะไรมากมายให้คิบอมขำเอาๆ

“เห็นคุณกรี๊ดคุณกลัวแล้วมันน่ารักดีนะเหนื่อยแล้วใช่ไหม ไปนั่งชิงช้าเล่นกัน” ก่อนจะเดินไปถึงชิงช้าสูงคิบอมแวะซื้อน้ำไปสองขวดพร้อมกับขนมรองท้องอีกหน่อยเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว

“ปะผมซื้อเสร็ดแล้ว” คิบอมไม่ลืมที่จะกุมมือร่างบางไปด้วยกันทงเฮเองก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นหัวใจถึงได้เต้นแปลกเหมือนจะออกมาอยู่นอกอกยังไงยังงั้นเลยรู้สึกมีความสุขยังไงก็ไม่รู้

แผ่นหลังกว้างที่เดินอยู่นำหน้ามันทำให้รู้สึกอบอุ่นอยากให้แผ่นหลังกว้างนั้นคอยปกป้องอยากให้มือที่กุมอยู่นี่กุมอยู่ตลอดไป ไม่รู้ว่าทงเฮเอาแต่มองแผ่นหลังกว้างหรือคิดถึงคนข้างหน้ามากไปถึงได้เดินใจลอยเมื่อคิบอมหยุดเดินจมูกขาวๆถึงได้ชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างไปเต็มๆจนเกิดรอยแดง

“อู้ย ใครให้นายหยุดแบบนี้”

“ถ้าผมไม่หยุดเราก็เดินชนนะสิ ถึงแล้วนะคุณเดินใจลอยไปถึงไหน ผมว่าคงไม่ไปไกลเกินผมหรอก” คิบอมพูดเหมือนรู้ทงเฮถึงได้หน้าง้ำขึ้นมาทันทีก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านในสำหรับรอขึ้นนั่งชิงช้า

ชิงช้าใหญ่ยักษ์ที่คู่รักหลายๆคู่มักจะมานั่งชมบรรยากาศด้วยกันวันนี้ก็ไม่ต่างต่างมีคู่รักมากมายที่ขึ้นมารับชมบรรยากาศจากที่สูงๆแบบชิงช้านี้ผิดก็แต่คิบอมกับทงเฮไม่ใช่คู่รักอะไรกัน...

“ทำไมมีแต่คู่รักเขามากันละบนนี้” ทงเฮหันมองตามกระเช้าชิงช้าแต่ละอันต่างก็เป็นคู่รักทั้งนั้น

“นี่นายพาฉันขึ้นมาบนนี้คิดอะไรกับฉันรึเปล่านายคิบวม”

“ถ้าผมบอกว่าคิดละ” คิบอมจ้องทงเฮนิ่งทงเฮเองก็จ้องคิบอมเหมือนกันคิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันอย่างคิดหนักในใจรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ ทั้งสองคนเงียบอยู่อึดใจจนคิบอมพูดทำลายความเงียบขึ้นมา

“ทงเฮ สบายใจขึ้นมาบ้างรึยังผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“อืมถามสิ”

“ผมเห็นพูดถึงแต่คุณพ่อแล้วคุณแม่คุณละ”

“ที่ฉันเรียกนายมารับก็เพราะคุณแม่แหละเอาไอ้ตัวมานอนที่บ้านอีกแล้วแถมเมื่อวานนะมันมองฉันอย่างกะจะกินไปทั้งตัวนั้นละสงสัยมันอยากรู้ว่าเคยกับแม่แล้วกับลูกที่เป็นผู้ชายอย่างฉันมันจะได้อารมณ์แบบไหน”

ทงเฮเล่าเสียงห้วนอย่างอารมณ์เสียทันทีแต่ภายในความแข็งกร้าวมันก็มีความอ่อนไหวอยู่ในตัวหยาดน้ำใสถึงได้คลอปริ่มอยู่ที่หางตา

คิบอมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาของทงเฮให้ ดวงตาใสแดงกล่ำริ้มฝีปากบางเม้มแน่นเข้าหากัน

“เอาเป็นว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคุณโทรหาผมได้ทุกเวลาเลยนะลูกปลาน้อยแล้วผมจะรีบไปหาคุณทันทีทนๆหน่อยนะ แล้ว...”

“แล้วอะไรคิบอม”

“ก้อ...เอาหนา...เดี๋ยวก็รู้เอง”

“แหม ฉันก็คิดว่านายจะไปขอฉันสะอีก”

คิบอมยิ้มกริ้ม

ความรักของเขานี่ก็แปลกคิบอมสนใจทงเฮเพราะเป็นเด็กแก่นๆน่ารักๆพูดจาตรงไปตรงมากล้าคิดกล้าทำทั้งๆที่ยังเด็กไร้เดียงสาแท้ๆเลยหลังจากที่ได้รู้จักกับเด็กคนนี้คิบอมก็ได้รู้ว่าชีวิตของทงเฮนั้นเหงาว้าเหว่แค่ไหนเด็กตัวน้อยๆคนนี้กำลังพยายามทำให้คนสนใจคิบอมไม่ปฏิเสธเลยที่ตัวเขาเองก็สนใจเด็กคนนี้ ไม่เพียงแค่ความสนใจเท่านั้นความห่วงใยสงสารละคนเอ็นดูคิบอมมีให้กับทงเฮความน่ารักของทงเฮกำลังเข้าครอบครองจิตใจของชายหนุ่มเต็มๆ

อย่างนี้เรียกว่าความรักได้รึเปล่า?

คิบอมคิดอยู่ในใจเงียบๆ กำลังถามตัวเอง

“ถ้าผมไปขอคุณพ่อคุณจะให้ไหม?” คิบอมถามเพราะอยากรู้

“อ๊า ให้สิคุณป๊านะตามใจฉันหมดแหละไปขอฉันนะนายคิบอม ฉันอยากมีคู่หมั่นแบบซองมินบ้าง ฉันจะได้อยู่ใกล้ๆนายเป็นเจ้าของนายฉันเคยเหงา มัน...ทรมาน ฉันไม่รู้ทำไมฉันถึงอยากอยู่ใกล้คุณ มันเอ่อ...ฉันดูเป็นเด็กไม่ดีเลยใช่ไหม” ทงเฮพูดเสียงเศร้าขึ้นมาทันทีหลังจากแสดงอาการตื่นเต้นออกไป

คิบอมยิ้ม “ใครว่าละ คุณนะน่ารักมากต่างหากอยากอยู่ใกล้ผมจริงๆหรอ”

“จริงสิ” ทงเฮพูดน้ำเสียงจริงจังแม้จะอยู่ในตอนกลางคืนบนชิงช้าสูงแสงไฟอ่อนๆก็ยังพอมองเห็นดวงตาใสซื้อของทงเฮที่มองมาประกายตาใสเต็มไปด้วยความจริงใจและหนักแน่น

“ฉันไม่เคยเจอใครแบบนายเลยนะ นายคิบอม”

“ผมเป็นยังไงครับ”

“ก็...นายเป็นคนดี ฉันชอบให้นายดุเวลาฉันงอลนายต้องง้อด้วยนะ ฉันรู้สึกอบอุ่นเวลาอยู่ใกล้นายและฉันมั่นใจด้วยว่าฉันจะปลอดภัยถ้ามีนายอยู่ด้วย ฉันคงไม่ได้คิดไปเอง...ใช่ไหม”ทงเฮหันมามองสบตาคิบอมที่มองอยู่ก่อนแล้ว

“คุณฉลาดนะทงเฮ คุณต้องรู้ว่าผมดีหรือไม่ดีกับคุณ”คิบอมยิ้มตอบ

“ก็...ฉันไม่รู้หนินายคิดยังไงกับฉันนายก็ไม่บอกฉัน” ทงเฮหน้างอง้ำอีกครั้งหันหนีอีกคนมองไปทางกระจกใส

“เอ่อเราสองคนอายุห่างกันมากเกินไปคุณยังเด็กแล้วผมก็ ยังไม่อยากพูดอะไรตอนนี้” คิบอมพูดไปสีหน้าก็เข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดผู้ชายที่ผ่านอะไรมามากกำลังนั่งหน้าแดงขณะตอบคำถามที่เด็กคนนี้อยากจะให้ตอบ

แต่มันพูดยากเกินไป สำหรับคิบอมตอนนี้ มันเขิน......

แต่ทงเฮที่นั่งฟังอย่างตั้งใจกำลังหน้าเสียที่สารภาพไปทั้งหมดมันไม่ได้...อะไรดีขึ้นมาเลยแล้วที่นายนี่ตอบมามันหมายความว่าไง

“นาย บ้าๆๆ บ้าที่สุดโง่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย ทำไมอายุห่างกันแล้วมันทำไม นายมันบ้า”

“หลายบ้าแล้วนะครับ ลองพูดอีกทีเกิดเรื่องแน่”คิบอมทำเสียงดุเข้าใส่

“บ้าๆๆๆ นายมันบ้า” ทงเฮแผดเสียงเข้าใส่ไม่ยั้ง

“อ่าๆระวังไว้ผลของการประมาทผู้ชายมันจะลงท้ายยังไง” คิบอมพูดเสียงเหี้ยมเข้าขู่อีกรอบทงเฮหัวเราะอย่างน่ารักแล้วเบียดออเซาะเข้าไปใกล้ๆ

คิบอมนึกหมั่นไส้เจ้าเด็กคนนี้นักผมสีดำสนิทถูกขยี้แรงๆด้วยมือหนาจนยุ่งเหยิง นานเข้าถึงได้มีเสียงประท้วงกลับมา

“แก่แดดจริงๆเลย สักวันจะสอนให้พูดไม่ออก”

“จูบช่ายม๊า ที่จะสอนนะฉันเคยอ่านเจอบ่อยๆอยากทำเป็นบ้าง สอนที่ไหนดีละที่นี่เลยดีไหม” ทงเฮถามเสียงออดอ้อน

“นี่ทงเฮ คุณอย่ายั่วผมนักสิความอดทนของผู้ชายมีขีดจำกัดนะ”

“ก็อย่าอดทนสิ”

“นี่ทงเฮถอยไปหน่อยเป็นเด็กอะไรคงเคยยั่วมาก่อนละสิ”

ทงเฮถอยห่างออกมาทันที ปากสีสดเม้มเข้าหากันแน่นทงเฮเริ่มแยกไม่ออกที่นายคิบอมพูดมามันคือพูดเล่นหรือพูดจริง เมื่อทงเฮจ้องหน้าคิบอมสักพักมือขาวก็ยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ปริ่มคลอ

คิบอมมองการกระทำของทงเฮที่ปาดเอาน้ำตาออกก็นึกสงสารที่พูดแรงเกินไป

“ทงเฮ” คิบอมเรียกเสียงอ่อน

.................................

“คุณโกรธผมหรอ ร้องไห้ทำไม”

เมื่อชิงช้าจอดสนิททงเฮก็ลงจากชิงช้าทันทีและก้าวฉับๆเดินหนีออกมาเมื่อคิบอมเดินตามมาทันร่างบางที่กำลังตรงไปยังที่จอดรถก็พูดขึ้นมา

“พาฉันไปส่งบ้าน แล้วเราก็เลิกคบ” น้ำเสียงผิดหวังฟังชัดจนคิบอมใจเสีย

“โถ่ ทงเฮ ผมก็แกล้งคุณเล่นเองคุณอย่ายั่วผมนักสิ นะ”

“เรื่องของฉัน ถึงฉันไม่ยั่วนายฉันก็ไปยั่วคนอื่นได้ ฉันมันนักยั่วนิ”

“อ่า อย่างอลผมสิ เด็กอะไร ขี้งอล ดื้อ ขี้แงชอบยั่วจนผมอดใจแทบไม่ไหว หยุดร้องได้แล้วนะเดี๋ยวผมพาคุณไปเที่ยวต่อ ในคลับร้องเพลงเต้นรำ ชอบไหม”

“ไม่ไปให้โง่หรอก จะหลอกกอดฉันช่ายไหมล่า....”ทงเฮปาดน้ำตาออกอีกครั้งพูดเสียงอู้อี้

“จะมอมเหล้าฉันด้วย”

“ทำไมละ ผมจะสอนให้ไม่เอาหรอ” คิบอมพูดประจบให้คนตัวเล็กหายงอล

“จริงหรอ?” ทงเฮหันมาถามทันที

“จริงสิครับ”

“สอนอะไร” ทงเฮพาซื่อจ้องหน้าตาแป๋ว

“ก็...สอนให้คุณรักผมนะสิ” คิบอมตอบสายตาเจ้าเล่ห์ ทงเฮที่ได้ยินคำพูดหวานหูบวกกับสายตาที่คิบอมมองมาถึงกับยืนไม่เป็นทำไม่รู้ไม่ชี้เดินขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ

คิบอมเลี้ยวรถลัมเบอกินี่เข้าไปจอดในโรงแรมหรูหร่าย่านไฮโซ“นายจะพาฉันเข้าโรงแรมหรอ”ทงเฮตวัดตาถามเสียงห้วน

“คิดมากจริงผมพาคุณมากินข้าวแล้วจะพาไปออกกำลังกายทีหลัง” คิบอมตอบยิ้มๆ

“ออกกำลังกายอะไรของนาย” ทงเฮยกหมดขึ้นมาทำท่าหาเรื่อง

“เต้นรำ คุณคิดไปถึงไหนเนี้ยกินข้าวออกกำลังนิดหน่อยก่อนนอน จะได้หลับสบายแล้วยังฝันดีถึงคนมาพาด้วย”

คิบอมทำตามที่พูดทุกอย่าง พาเด็กน้อยข้างกายไปหาอะไรลงท้องก่อนจะพาเข้าไปในคลับของโรงแรมบรรยากาศภายในเงียบสงบมีเพลงคลอเบาๆคิบอมพาทงเฮมานั่งในมุมหนึ่งของคลับที่เงียบสงบอยู่จังหวะช้าๆกำลังจบไปตามมาด้วยจังหวะที่เร็วสนุกสนานทงเฮอดไม่ได้ที่จะชวนคิบอมออกไปยืดเส้นยืดสาย

ทงเฮปล่อยตัวไปตามจังหวะเพลงที่สนุกสนานเร้าอารมณ์จนเหงือเม็ดน้อยๆผุดขึ้นมาบนขมับแต่ก็ยังเต้นไปเรื่อยเหมือนไม่ได้เหนื่อยอะไรที่คลับแห่งนี้จะเปิดเพลง้าเร็วสลับกันไปกระตุ้นอารมณ์ของแขกที่เข้ามาไม่ให้เบื่อไปนักกับจังหวะช้าๆหรือสนุกจนเกินไปกับจังหวะเร็วๆ

เมื่อเพลงเร็วหมดไปจังหวะช้าๆฟังแล้วคลาสสิกคิบอมก็ชวนทงเฮเต้นต่อแต่ทงเฮกลับปฏิเสธและเหตุผมก็น่ารักน่าหมั่นไส้เหลือเกินในความคิดของคิบอม

“ไม่เอา ฉัน...เป็นโรคบ้าจี้ขืนเต้นกับนายฉันคงได้หัวเราะไม่หยุด” ทงเฮตอบหน้าเชิดโปรยยิ้มหวาดให้อีกที

“เพิ่งเป็นหรอ ผมก็คิดว่าจะแน่ กลัวผมใช่ไหมละ”คิบอมนึกขำกับท่าทางของทงเฮอดที่จะแซวไม่ได้แต่ทงเฮทำเหมือนไม่เข้าใจ เด็กหนอเด็ก

“กลับหรือยังคุณคงเหนื่อยแล้วจะได้กลับไปนอน”คิบอมไม่ต่อความถามเสียงอ่อนก็เล่นเต้นซะแรงแบบนั้นคงเหนื่อยแล้วละ

“กลับก็ได้”

ทงเฮก็เบื่อที่จะอยู่ต่ออยากนอนบ้างแล้วเหมือนกันทงเฮยกแก้วใสดื่มน้ำสีฟ้าอ่อนกลิ่นชวนหวานลิ้นเข้าปากจนหมดแก้วแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะเดินออกไปแต่ก็ต้องซวนเซล้มลงไปนั่งบนตักกว้างของคิบอม

“อ่ะ” ใบหน้าขาวแสดงอาการตกใจในที

คิบอมเกาะเอวเล็ก มือปลาหมึกเริ่มขยับขึ้นลงแล้วกระซิพถามคนบนตักยิ้มๆ “ไหนว่าบ้าจี้”

ทงเฮที่ยอมนั่งนิ่งๆอยู่บนตักกว้างยิ้มกลับสองแขนโอบเข้าที่คอของคิบอมส่งสายตาหวานเยิ้มให้แล้วกระซิพตอบเสียงไม่เบานัก

“อยากกอดก็บอกสิ ทำไมต้องอ้างเต้นรำด้วยละ”

ทงเฮนั่งอยู่บนตักนั้นสักพักมือนิ่มลูบไปที่แก้มอวมๆของคิบอมชั่งใจอยู่นานก่อนจะยิ่มหวานอีกครั้งสบตาดำสนิทที่มีเสน่ห์เหลือร้ายแล้วก็ประทับจุมพิตแรงๆไปที่แก้มข้างขวาของคิบอม ก่อนจะลุกจากตักไปเสียดื้อๆเดินออกจากคลับไป

เวลาย่างเข้าสู่เที่ยงคืนตลอดทางกลับบ้านทั้งคิบอมและทงเฮก็ต่างนั่งกันเงียบๆเหมือนอยู่ในห้วงพวังค์ของใครของมันรถลัมเบอกินี่เลี้ยวเข้ามาในซอยก่อนจะจอดเทียบกับประตูสีขาวบานใหญ่

ทงเฮแกล้งทำเป็นนั่งหลับเป็นคุณหนูอยู่บนรถรอชายหนุ่มรูปหล่อมาเปิดประตูให้

“ทงเฮถึงบ้านแล้วครับ” คิบอมลงมาเปิดประตูฝั่งทงเฮเขย่าตัวทงเฮเล็กน้อยดวงตาปรือใสก็ลืมขึ้น ภาพที่คิบอมเห็นชั่งน่ามองนัก เด็กอะไรลืมตาตื่นก็ยังน่ารักอีก

“ถึงแล้วหรอ” ทงเฮลุกออกจากรถทันทีทำท่าจะเดินเข้าบ้านโดยไม่ร่ำลาคนมาส่งจนคิบอมต้องร้องท้วง

“ทงเฮ คุณจะไม่หอมแก้มลาผมหน่อยหรอ” คิบอมจ้องน่างงๆของทงเฮนิ่งดวงตามีแววประหลาด

“เรื่องอะไร ฉันเป็นผู้ชายนะหอมคุณก่อนได้ไง”ทงเฮพูดเสียงซื่อๆยานๆบ่งบอกว่าง่วงมากมาย

“อ่าว! แล้วที่คุณหอมผมก่อนหน้านี้ละครับ?”คิบอมแกล้งยียวนร่างบางตรงหน้าเล่นจนทงเฮตาขุ่นขึ้นมาและงอง้ำได้อย่างน่ารัก ปากกระจับเล็กๆยื่นออกมาจนคิบอมอยากจะงับมันให้เลิกยื่นเลิกง้ำเสียที

“เอางี้ดีกว่า ผมหอมคุณก่อนก็ได้ยื่นแก้มมาสิครับ”

“เรื่องอะไร ขอกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอนายคิบอม”

“เอาใจยากจริง เด็กอะไร”

ทงเฮยืนนิ่งก้มหน้างอง้ำเข้าไปอีก ยืนเงียบไม่พูดไม่จาและไม่ทันตั้งตัวร่างเล็กก็ถูกดึงเข้าไปสู่อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นในคืนที่อากาศเย็นๆแก้มนิ่มถูกหอมเข้าอย่างจัง เด็กตัวน้อยยืนน่าแดงได้อย่างน่ารัก เรียวปากสีชมพูคลี่ยิ้มออกมาจนคิบอมใจสั่นอยากจับมาจูบให้รู้แล้วรู้รอดแต่ต้องเก็บเอาไว้ เดี๋ยวจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์

“นาย...หอมฉันแล้วอย่าทิ้งฉันนะฉันจะบอกคุณป๊าว่านายที่ชื่อ คิมคิบอมจะมาขอฉัน ฉันรักนายจัง” พูดจาได้อย่างน่ารักแล้วก็รีบวิ่งเข้าบ้านไปทันทีไม่รอให้ใครที่ยืนอยู่แถวนั้นพูดอะไรได้อีก

คิบอมขับรถออกไปจากบ้านหลังนั้นหลังจากมองร่างเพรียวบางเข้าบ้านอย่างปลอดภัยรถสีดำสนิทแล่นออกไปตามถนนกว้างแม้จะห่างออกมามากแล้วก็ตามแต่คิบอมก็ยังคิดถึงดวงหน้าขาวใสระเรื่อแดงที่คิบอมเองเป็นคนทำให้มันขึ้นสี

ตั้งแต่เกิดมาจนอายุเท่านี้ผ่านผู้หญิงมาก็มากจะว่าเป็นเสือผู้หญิงก็อาจจะใช่ชีวิตของคนมีเสน่ห์ถึงไม่หาก็มีผู้หญิงมากมายเข้ามานัวเนียด้วยแต่ก็แปลกอีกนั้นละอายุจะถึงสามสิบอยู่แล้วกลับถูกเด็กผู้ชายน่าตาน่ารักพูดจาห้าวเกินเด็กมาทำให้หัวใจปั่นป่วนได้...ผมควรจะขอบคุณอุบัติเหตุคราวนั้นใช่ไหม

ความรักของผมนี่ก็แปลก....หลงรักลูกปลาน้อย...แต่ก็ไม่กล้าบอก

....สงสัยผมคงต้องรอเวลา

....รอให้เด็กคนนี้เติบโตขึ้นมากกว่านี้

ผมอาจจะไม่เขินมากนัก...ที่จะบอกว่ารัก

มันคงไม่นานเกินรอ...

ที่ผม...จะบอกลูกปลาน้อยของผม

ลูกปลาน้อยของผมต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีและจะต้องไม่ขาดความอบอุ่น...เพราะผมจะเติมเต็มมันด้วยความรักของผมที่มีให้กับเด็กที่ชื่อ

อีทงเฮ

END........