:::นายตัวป่วน::: 04[The End]
posted on 04 Aug 2008 21:20 by lunie-borataro in Fic
Title ::: :::นายตัวป่วน:::
Chapter ::: 04
Character ::: kibum*donghae
สวบ สวบ ตึก ตึก เสียงลงส้นเท้าหนักๆเดินมาตามทางระเบียงยาวหยุดลงตรงหน้าห้องห้องหนึ่ง ใบหน้าหล่อตัวสูงชะโงกหน้าเข้าไปในห้องนั้นตะโกนเรียกคนตัวเล็กด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างร่าเริง
"ทงเฮ ไปชมรมกันครับ" ประกายความหล่อฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆได้อย่างดี
"อืม ไปสิ" ทงเฮที่เก็บของเรียบร้อยลุกออกจากที่เดินตามซีวอนไป
..........
ร่างขาวบางกำลังเดินพ้นออกจากประตูตรงไปยังห้องสภา
"ไปชมรมกันครับทงเฮ" ใบหน้าหล่อขาวเดินมาดักทางร่างบางตรงประตู
"อืมมม" ทงเฮเดินคอตกตามซีวอนออกจากห้องไป
...........
"ทงเฮฮฮฮฮ"
"จ๊ะ จ่ะไปชมรม"
"ทงเฮครับ ผมเดินนานแล้วนะครับ"ซีวอนทักเตือนทงเฮที่ดูเหม่อลอยผิดปกติ
"อ่ะ อ้าว" ทงเฮจ้องมองไปที่หน้าจอแสงไฟกระพริบๆเตือนว่าใกล้หมดตาทงเฮแล้ว
เฮ้อ
"ทงเฮ กลุ้มใจอะไรอยู่รึเปล่า"ซีวอนเห็นทงเฮเอาแต่เหม่อลอยไม่สนใจเกมส์ที่เล่นอยู่ตรงหน้า กับสีหน้าที่ดูเนื่อยๆยังไงชอบกล
"เปล่า ไม่มีอะไรหรอกซีวอน เล่นต่อเถอะ" ทงเฮหันไปมองหน้าจอต่ออีกครั้งสายตาสนใจแต่ภาพตรงหน้าจอนิ่ง
"แต่ผมเห็นทงเฮเอาแต่เหม่อนะ ไม่เป็นอะไรแน่หรอ"ซีวอนพูดเข้าไปจี้ใจดำทงเฮเต็มๆ ร่างบางใบหน้าซีดขึ้นมาทันที
"ขะ ขอโทษ ที ขอตัวแปปนะ"ร่างบางลุกกึกออกจากเก้าอี้ทันทีเดินตรงไปทางประตู
"ทงเฮฮฮฮฮ เดี๋ยว" ซีวอนทำท่าจะลุกตาม
"โทษทีนะ แต่วันนี้ฉันติดธุระที่ห้องสภาจริงๆ ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องไป เดี๋ยวมานะ" ทงเฮกำลังก้าวขาออกไปจากห้องหยุดกึกเพราะคำพูดของซีวอน
"ทงเฮ หรือทงเฮรำคาญผม" ทงเฮหยุดเดินตรงที่คำว่ารำคาญ
ทงเฮไม่เคยคิดแบบนั้นไม่เคยเลย ดีใจด้วยซ้ำที่มีซีวอนเป็นเพื่อนเล่น ทงเฮแค่อยากเจอหน้าคิบอมบ้างก็แค่นั้น
"ตามจริงคือผม ผมแอบชอบทงเฮมาตลอด ผมขอโทษนะที่ไม่รู้ความรู้สึกตัวเองให้เร็วกว่านี้"ซีวอนเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าทงเฮ
"ไม่เอาหนาซีวอน นายไม่ผิดสักหน่อย ฉันก็แค่เกิดเบื่อขึ้นมานิดหน่อยเอง" ทงเฮมองหน้าหงอยๆของซีวอนก็ทำอะไรไม่ถูก
"ทงเฮ ผมขอโทษ" ซีวอนโถมตัวเข้าใส่ทงเฮ
"ซีวอนนายเว่อร์ไปแล้ว อ่ะ เห้ยยย" ทงเฮไม่ทันตั้งตัวกับน้ำหนักของซีวอนที่โถ่มเข้ามาใส่จนเซถล่าล้มลงไปกองกับพื้น
"นี่คิบอม เวลาเราไม่ได้เหลือเยอะนะ นายจะมาเสียเวลากับทงเฮคนเดียวมันไม่ได้ ห่วงงานบ้างสิ"คยูฮยอนเดินตามหลังคิบอมมาติดๆ
"รู้แล้วน่า ฉันแค่อยากให้ทงเฮโผล่หน้าไปหาบ้างเท่านั้นเอง นายจะบ่นทำไมเนี้ย"
ทงเฮนะทงเฮทำไมไม่โผล่หน้ามาให้เห็นกันบ้าง เราเป็นแฟนกันไม่ใช่รึไง
ทั้งที่ฉันกลัวไอ้บ้านั้นจะเล่นไม่ซื่อแท้ๆ ทำไมไม่เข้าใจกันบ้างเลย
คิบอมปล่อยให้ตัวเองคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนหยุดอยู่ตรงหน้าทางเข้าห้องชมรมของทงเฮ
"ทงเฮ เข้าไปนะ" สิ้นเสียงคิบอมเอื้อมมือไปเปิดประตูดัง
ครืดดดด
ตุบ
อูยย เจ็บ
"อ๊ะ" คยูฮยอนร้องเสียงหลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ภาพของร่างทั้งสองที่ลงไปนอนทับกันบนพื้น คิบอมทำอะไรไม่ถูกกับภาพที่เห็น ทำได้แต่ถอยห่างออกมาจากประตูนำร่างไร้วิญญาณเดินออกจากบริเวณนั้นทันที
"คิบอม" คยูฮยอนเรียกเพื่อนรักเบาๆ
"ไปเหอะ........" คิบอมเดินไปอย่างหมดสภาพ มีคยูฮยอนเดินตามไว้คอยเก็บศพ?
...................................
"เห้ย คิบอมโผล่มาแค่นี้แล้วไปเลยได้ไง" ทงเฮเหมือนสติหลุดออกจากร่าง เขย่าซีวอนที่โดนทับอยู่ข้างใต้อย่างบ้าคลั่ง
ซีวอนเอนกายขึ้นมาจากพื้นด้วยแรงมหาสารของทงเฮ
"ดูเหมือนจะโดนเข้าใจผิดนะ" จ้องลงไปในหน่อยตาใสของทงเฮนิ่ง
เอ๋ ?
"อ๊า โทษทีซีวอน" ทงเฮลุกพรวดออกจากร่างซีวอนทันทีที่รู้สึกตัวว่ากำลังทับอยู่ แต่!!
"เดี๋ยวสิทงเฮ" ซีวอนเอื้อมคว้าข้อมือเล็ก ล๊อคร่างเล็กไว้ติดพนัง
"ไม่คิดจะสร้างเรื่องเข้าใจผิดนี่ให้เป็นเรื่องจริงบ้างหรอครับ" หึเรียวปากยกหยักขึ้น
"ห๋า อะไรนะ"
"เอ่อ ประธานครับช่วยดูแผนงานนี้หน่อยนะครับ" หนึ่งในสมาชิกสภากล้าเสียงตายเข้าไปหาประธานคิมคิบอม
"ประธาน ประธานครับ"
"หืมมม" เฮ้อ เสียงถอนหายใจจากประธานรูปหล่อครั้งแล้วครั้งเล่า
"ช่วยดูหน่อ.....ย"
"ก็ดีแล้วนิ" คิบอมตอบออกไปทั้งๆที่ยังมะได้แตะตัวกระดาษแผ่นนั้นแม้สักนิดเดียว
"ประธานนนนนนน!!!" เสียงโหยหวนจากคนกล้า....
คิบอมเริ่มเข้าโหมดเงียบอีกครั้ง
ทงเฮดูภายนอกแล้วเหมือนเด็กไม่รู้จักโต แถมยังหัวแข็งว่าอะไรก็ไม่ฟัง แต่ยังไงทงเฮก็ตัวเล็ก ถ้าโดนไอ้นั้นต้อนมากๆ ก็อาจจะคล้อยตามได้
โอ้ยๆๆๆ
แล้วถ้าโดนไอ้ซีวอนนั้นรุกมากๆๆ แล้วทงเฮเผลอใจไปกับมันละ หึ้ยๆๆๆ
แล้วถ้า .....
ภาพในความคิดของคิบอม ทงเฮกำลังเปลื่อยเปล่าใบหน้าแดงเหงื่อท้วมตัว
อ๊ากกกกกกกกก
กึก
เสียงแท่งดินสอหักเป็นสองท่อน
"ปะ ปล่อยนะ ซะ ซีวอนนี่มันอะไรกัน" ทงเฮถอยหลังติดพนังมากยิ่งขึ้น
"หึ เมื่อกี้คงเป็นประธานนักเรียนสินะ ประธานนั้นมีธุระอะไรกับทงเฮละ"ซีวอนรุกหนักเข้าไปอีก
"กะ ก็ ก็บอกแล้วไงว่าใกล้ปิดเทอมแล้วฉันก็แค่จะไปช่วยแค่นั้นเอง" ทงเฮปัดป่ายสัมผัสของซีวอนออกไปจากตัว
"ขนาดต้องให้ประธานมาตามตัวถึงที่เนี้ยนะ ทงเฮคงไม่ใช่แค่คนช่วยทำงานธรรมดาแล้วมั้งครับ" ซีวอนจับปลายคางทงเฮเชิ้ดขึ้น
"ท่าทางจะสนิทมากนะทงเฮ" มือแข็งแรงเริ่มไล่จากหัวเท่าเข้าไปทางต้นขาด้านในผ่านเนื้อผ้ากางเกง
"อ่ะ ก็ ก็เป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็กๆ ซะ ซีวอนนะนาย" ทงเฮมือไม้สั่นพาลทำอะไรไม่ถูกไม่ใช่เพราะสัมผัสที่ซีวอนเป็นคนไปกระตุ้น แต่ไม่อยากทำอะไรให้มันร้ายแรงไม่อยากเสียสมาชิกเพียงหนึ่งเดียวไป เลยได้แต่อยู่เฉยๆ
"แค่นั้นจริงหรอ ไม่ใช่ว่ามีอะไรมากกว่านั้นมีความสัมพันธ์ที่ล้ำลึกกว่านี้หรอ" ซีวอนเห็นทงเฮไม่ขัดขืนยิ่งรุกหนักเข้าไปอีก
"ห๊ะ สัมพันธ์ล้ำลึกของฉันกับคิบอม...? " ทงเฮงงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว
"ถ้าเรื่องนี้แดงออกไปจะเป็นยังไงน๊า" รอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้าหล่อไม่ทิ้งจังหวะให้ทงเฮคิดมากนัก
เฮ้อ อีกละ ทำไมฉันต้องโดนขู่เรื่องอย่างว่ากับคิบอมได้ตลอดเลยนะ อะไรกันนักกันหนา
"แล้วนายจะเอาไงซีวอน"น้ำเสียงเซงๆเรียบๆของทงเฮถูกส่งออกไปทำให้ซีวอนนึกได้ใจขึ้นมา
"ฉันไม่พูดมากหรอก แต่มันคงแปลกใช่มั้ยละที่คนอย่างคิมคิบอมประธานสภาผู้สูงส่งจะมีสัมพันธ์บางอย่างกับนักเรียนทั่วไปอย่างนาย"
ทงเฮไม่เคยโกรธใครง่ายๆไม่ว่าใครจะทำอะไรก็ตาม แต่คนระดับฉันแล้วมันจะทำไม จะคบกับคิบอมไม่ได้หรอไงกัน นึกแล้วก็โมโห โมโหกับความเจ้าเล่ต์ของซีวอนที่เข้ามาตีซี้เพื่อที่จะข่มขู่ ฉันไม่ยอมให้นายขู่ฉันได้หรอกนะ
ทงเฮฝาดฝ่ามือลงไปที่หน้าหล่อๆจนเกิดเป็นสีแดงฉาบไปทั้งหน้า
"เห้ย เจ็บนะเว้ยนายทำอะไรของนาย" ซีวอนจับแก้มของตัวเองอึ้งในการกระทำของคนตรงหน้า ไม่คิดว่าจะกล้าทำแบบนั้น เห็นตัวเล็กแบบนี้มือหนักใช่เล่น
"นายอยากทำอะไรก็เชิญ ฉันไม่สนหรอกว่าเรื่องจะแดง" ทงเฮนั่งแหมะลงไปกับพื้นข้างล่างไม่สนใจเรื่องที่ซีวอนพูดสักนิด
"แม้ว่าประธานนั้นจะเสื่อมเสียงั้นหรอ" ซีวอนเกิดอาการโมโหที่ขู่ทงเฮไม่ได้จึงตวาดใส่แต่ทงเฮก็ไม่สะทกสะท้าน
"หึ ฉันบอกนายไว้เลยนะ เรื่องแค่นี้นะทำอะไรคิบอมไม่ได้หรอก" สายตาที่ทงเฮพูดถึงคิบอมเต็มไปด้วยความห่วงใยห่วงหาและชื่นชม
"หึ้ย" ซีวอนนึกโมโหตัวเองกับแผนที่อุสาวางไว้แต่ทำไงได้ในเมื่อทงเฮใจแข็งแบบนี้
ครืดดด
"ทงเฮ!!! เอ๊ะ"คิบอมเปิดประตูหวังจะเข้าไปข้างในห้องแต่ซีวอนเดินออกมาเสียก่อน
ซีวอนเดินผ่านคิบอมผงกหัวให้คิบอมหนึ่งทีแต่ไม่พูดอะไร ซีวอนเดินเลยผ่านคิบอมไปแล้วกำลังจะผ่านคยูฮยอนไปแต่เสียงๆหนึ่งของคยูฮยอนทำให้ซีวอนหยุดกึกยืนอยู่กับที่
"ซีวอน นายเป็นความหวังของชมรมบาสนะ" คยูฮยอนหันกลับไปมองปฏิกิริยาของร่างสูง
แค่นี้นายคงเข้าใจนะ ซีวอน รองประธานหนุ่มละจากคนที่ยืนอยู่กับที่หันมาสนใจคิบอมที่ตอนนี้เดินเข้าไปอยู่ในห้องชมรมเรียบร้อยแล้ว
"ทงเฮ นายปลอยภัยมั้ยยย" คิบอมมองหาทงเฮเมื่อเจอร่างเล็กๆนั่งกองอยู่ที่พื้นก็ตรงดิ่งเข้าไปหา
"ไม่โว้ยยยย คิบอมบ้า คิบอมงี่เง่า เพราะนายทำให้ฉันโดนเรื่องแบบนี้อยู่เรื่อยเลย"ทงเฮปล่อยโฮออกมาโวยวายดังลั้นห้องทันทีเมื่อคิบอมเข้ามาหา
"ทงเฮ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ"คิบอมคว้าล่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดแนบแน่น ทงเฮหยุดโวยวายทันทีเมื่อเห็นหน้าจริงจังของคิบอม
"คิบอม"ทงเฮช้อนสายตาที่คลอหนวงไปด้วยน้ำตามองคิบอมนิ่ง
เหมือนฉันจะเป็นส่วนเกินเลย คยูฮยอนค่อยๆเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆๆ
"ทงเฮ นายโดนไอ้ซีวอนนั้นทำอะไรรึเปล่า มันทำอะไรแปลกๆๆมั้ย" เมื่อคิบอมนึกขึ้นได้กับเรื่องที่ห่วงมาตลอดก็เปลี่ยนโหมดทันที
"อ๊ะ ก็นิดหน่อยมั้ง"คำถามสองแง่สามง่ามของคิบอมทำเอาทงเฮหน้าแดง ทงเฮเลยลองตอบไปแบบหยั่งเชิงดูสักนิด
แต่คำว่านิดหน่อยของทงเฮทำเอาคิบอมสติแตกไปแล้ว
"นิดหน่อย!! แปลว่าโดนมันลวนลามจริงๆใช่มั้ย" คิบอมเขย่าตัวทงเฮไปมาเรียกหาเอาคำตอบ ใบหน้าจริงจังแบบนั้นทงเฮรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที
"นี่ หนวกหูน่าคิบอมนายสิทำมากกว่าอีก" ทงเฮก็ตะโกนกลับไปไม่แพ้กัน
"บ้าสิ นายจะเอามันมาเทียบได้ยังไง"
ทั้งสองยังคงตะโกนเถียงกันไม่เลิกรา
"โอ้ยย บอกว่าไม่ได้โดนไงเล่า หรือนายอยากหั้นโดนห๊า"ทงเฮทุบแรงๆไปที่ร่างกำยำของคิบอมหยุดอาการสติแตกได้ทันที
"ดีแล้วทงเฮ ดีแล้วที่นายปลอยภัย ฉันเป็นห่วงแทบแย่แหนะ"คิบอมลดความโมโหลงรวบเอาร่างบางมาสวมกอดอีกครั้ง
"แต่ นายโดนมันจับตรงไหนบ้าง ตรงนี้หรอ หรือตรงนี้" คิบอมเอื้อมมือสะเปะสะปะจับตรงนู้นทีตรงนี้ที
"แล้วตรงนี้ละ ยังอยู่ดีอยู่มั้ย "
คิบอมก้มลงไปประกบริมฝีปากอิ่มแดง นิ่มนวลและเนินนาน ความอ่อนหวานที่ได้รับสงผลให้ทงเฮหมดแรงเถียงเอาดื้อๆ
สองมือโอบรอบคอหนา กระชับเรียวปากให้ใกล้ชิดถนัดถนี่มากขึ้น เรียวลิ้นกระหวัดไปมาอย่างโหยหา เสียงหอบครางของทงเฮทำให้คิบอมละออกจากปากหวานลงมาที่ซอกคอขาวๆแทน
ทงเฮครับ ทงเฮเป็นของคิบอมนะ
คิบอมรักทงเฮนะ
อืมม
คิบอมวกขึ้นมาประกบปากทงเฮอีกครั้ง มือหนาค่อยๆริดกระดุมเสื้อทีละเม็ดที่ละเม็ดจนเสื้อบางหลุดออกจากไหลมล ทงเฮไม่อยู่เฉยๆมือบางไล่เล่นกับแผงอกแกร่งของคิบอมจนเสื้อยับยู้ยี้
สองกายเคลื่อนเข้าหากันความต้องการทวีคูณมากขึ้นเสียงครางหวานๆเร่งเร้าอารมณ์คิบอมให้เร่งจังหวะในการชักนำให้แรงและเร็วขึ้น ความสุขสมตีตื้นเข้ามากับความเจ็บปวด ร่างทั้งสองสอดประสานเข้าหากันอย่างรู้ท่วงท่าความเป็นหนึ่งเดียวถ่ายทอดความอบอุ่นให้กันและกัน
อืม
อ๊า
คิบอม
แรงอีกคิบอม
คิบอมเร่งจังหวะกระแทกส่วนอ่อนไหวเข้าไปจนมิดเรียกเสียงครางได้อย่างอ่อนหวาน คิบอมกระแทกแก่นกายเข้าไปอีกครั้งจนน้ำสีขาวขุ่นถูกส่งเข้าไปยังช่องทางรักของทงเฮ
เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังกลบเสียงภายนอก ทงเฮยังนอนอยู่บนตัวคิบอมไม่ยอมขยับตัว
"คิบอมบ้า ประตูก็ไมได้ล๊อคทำอย่างนี้ได้ยังไง"ทงเฮหายจากอาการเหนื่อยแว้ดเสียงใส่คิบอม
"คยูมันล๊อคให้แล้วนะ"คิบอมตอบหน้าตายกระชับกอดร่างบางให้แน่นขึ้น สูดดมความหอมจากใบหน้าและซอกคอขาว
ทงเฮยังคงอึ้งในคำตอบของคิบอมจึงไมได้สังเกตว่าหลุดเสียงครางออกมาอีกครั้งจากการปรนเปรอของคิบอม.........
และแล้วบทเพลงรักของคนทั้งคู่ก็ได้ดำเนินต่อไป ......ไม่รู้จะจบเมื่อไหร
"คิบอม แล้วเรื่องซีวอนมันเป็นยังไงหรอเล่าให้ฟังหน่อยสิ" ทงเฮถามเสียงเย้ายวน
"ถ้าผมเล่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ"คิบอมจ้องลงไปในดวงตาใส แววตาระริกๆๆสอดสายไปมาอย่างอยากรู้
"อืมรีบๆเล่ามาสิ"ทงเฮเร่งเร้าคิบอม
"พอดีคยูมันจำได้นะว่าซีวอนอยู่ชมรมบาส แล้วพวกชมรมบาสก็เคยยื่นเรื่องของบเพิ่มแต่ฉันไม่ให้ พวกชมรมบาสก็เลยคิดจะมาใช่นายเป็นตัวบีบบังคับฉัน ฉันก็เลยไปจัดการมาพอจัดการเสร็จก็มาหานายนั้นแหละแล้วก็เห็นซีวอนมันเดินออกไป มันคงไม่มาหาทงเฮที่ชมรมแล้วละ" คิบอมร่ายยาวเล่าเรื่องไปเรื่อยจนจบ
"คิบอมเล่าจบแล้ว ทีนี้ก้ทำตามข้อแลกเปลี่ยนได้แล้วนะทงเฮ คริๆๆ"คิบอมยกร่างบางขึ้นมานั่งบนตักกว้าง
"อะ อะไรละแล้วนิเอาฉันมานั่งตรงนี้ทำไม" ทงเฮโวยวายทันทีที่ถูกยกขึ้นมานั่งบนตักแล้วไอ้ที่มันนิ่มๆๆก็ทำให้ทงเฮหน้าแดงขึ้นมาทันทีที่สัมผัสโดนมัน
"ก็ มันตื่นแล้วอ่ะ ทงเฮช่วยหน่อยสิ นะ" คิบอมจับมือบางมาวางแหมะลงบนส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวได้ระดับนึง หน้าหวานที่แดงกลับยิ่งแดงเพิ่มมากขึ้น
"บะ บ้า อืม อื้อ อืมม"
END...
จบแล้ว จบไปอย่างป่วนๆๆๆเหอะๆๆ